Sanayi devrimiyle birlikte, üretimde makinelerin olduğu bir süreç başladı ve ilkel çağların kolektif bilinci yerini bireysel tutumlara bıraktı. Makineler sadece insanın kol gücüne hâkim olmakla kalmadı, insanoğlu duygularından arınmış, yalnızca kendi arzu ve ihtiyaçlarına güdülenmiş makineler halini aldı.

Gündelik hayatta her birimiz çeşitli sebeplerden ötürü çalışıp ekonominin vazgeçilmezi olan üretim- tüketim sirkülasyonunun bir parçası oluyoruz. Bunun karşılığında hakkettiğimiz kazancın ne kadarını gerçekten ihtiyacımız için kullanıyoruz?

İhtiyaç kavramını irdeleyelim. Sahip olmak uğruna çalıştığımız, iş gücümüzü ve emeğimizi kiraladığımız kaç eşyaya gerçekten ihtiyaç duyuyoruz? Bu eşyalara ısrarla sahip olma sebebimiz gerçekten lazım olmaları mı yoksa dijital ortamlarda birbiri ardına gördüğümüz, ön planda içten içe hayatlarına özendiğimiz tanıdık simaların memnuniyetle süslenmiş yüzlerinin oluşturduğu reklam kuşakları mı? Bu reklamlara ne kadar sık maruz kaldığımızı düşünürsek ikinci seçenek daha olası görünüyor. İhtiyaç ve lüks kavramını birbirine karıştırıyoruz. Biz tüketim sisteminin ayakta durmasını sağlayan, önümüze sunulan ve ihtiyaç duyduğumuza inanmamızın istendiği her şeyi hayatımızın ayrılmaz bir parçası olarak kabul eden, bu çarkı döndüren en kıymetli ayaklarıyız.

Emeğimizin, etki altına alınan kararlarımızla sömürülmesinin yanında bir de sosyal, düşünsel bir sömürüye tabiyiz. Sosyal platformlarda oluşturduğumuz kişisel hesapların bizi ne kadar temsil ettiğini düşünelim. Bu hesapları kullananların kaçı oraya yansıttıklarını gündelik hayatta gerçekten yaşıyor?  İncelendiğinde büyük bir kısmı gerçekliğin dışında, ayrı bir dünya oluşturuyor. Ruhlarını sanal dünyanın popüler kültürüne kurban etmiş insanlar topluluğu, bütün benliklerini, yapay profillerine giriş yaparken bir ceket misali kenara bırakıyor.

Gerçek dünyada hiçbir anlam ifade etmeyeceğinden korktukları kişiliklerini, sadece oradan buradan okudukları kadarıyla, üzerlerine oturacağını düşündükleri bir elbiseyi dener gibi kopyala yapıştır yaparak yine sosyal medyanın duygu ve düşünce yoksunu çıplak beyinlerinin beğenisine sunmaktalar. Bütün bunları yaparken kendi gerçekliklerini oluşturduklarını düşündükleri, sanal dünyada duyusal, düşünsel ve kişisel olarak vitrinlerine sadece görünmesini istediği kadarını koyan insanların bir kopyası olmaya başladıklarını; daha geniş perspektifte gerçekten bir sömürü altında olduklarını göremiyorlar.

İnsanlar bu dijital dünyanın uygun gördüğü ölçüde giyinip, yiyip içip, hatta düşünüp ksosyalonuşurken bu sömürünün boyutlarının daha da büyüyeceğini tahmin etmek hiç zor değil. Kendimize, özümüze dönmeye çalışalım. Bugün başlasak mesela gerçekten ihtiyaç duyduklarımızla, sadeleşerek yolumuza devam etsek. Doğanın bize sunduklarıyla emeğimizden kazandığımızı harmanlayıp tüketim çılgınlığının efendiliğine son versek. Sosyal medyada, televizyonda insanların vitrinlerine koyduğu hayatlara özenip, birbirinin kopyası olan eşyalarla donanıp, ruhtan arınmış evlere hapsetmesek kendimizi. Düşüncelerimizi, fikirlerimizi popülaritenin zincirlerinden kurtarıp kendi sesimizi dinlesek. Kendimizi keşfedip özgünlüğün, sadeliğin ışığında; ilhamımızı kalbimizden alarak yürürsek eğer önümüze çıkanlar birbirinin aynısı taştan binalar değil, rengarenk çiçekler ektiğimiz bahçeler olur.

The post Düşünsel Kölelik! appeared first on TechWorm.

Sosyal medyadan sonra insan hayatında birçok şey değişmeye başladı. Sosyal medyada varolan içerik kullanıcı tarafından oluşturulduğundan yaratıcılık önem kazanmaya başladı ve katılım çağı doğdu. Medya’nın içeriğini üreten ve medyayı izleyen arasındaki katı ayrım ortadan kalktı. Bu oluşuma bağlı olarak değişim hızı arttı. İnsanlar için inovatif olmak ve yeniliklerde başı çekmek önem kazandı. Gerçekler değil fikirler önem kazandı, objektif olmak değil içten olmak önemli hale geldi.

Sosyal medya yeni bir ilişkiler ağı ve iletişim jargonu ortaya çıkardı. Bir müstear ismin arkasına saklanmış olmanın verdiği özgüven bireylere muazzam bir ifade özgürlüğü bahşetmiş, insanlar bilinçaltının derinliklerinde mahsur kalmış duygu ve düşünceleri rahatlıkla ifade edebilir hale getirmiştir. Ancak bunun yanında mahremiyet duygusunu köreltme gibi birtakım olumsuz özelliklerinden de bahsedilmektedir.

Ebeveynlerle çocukları arasındaki iletişim yönü değişti. Ebeveynler şimdiki teknolojik şartlara yakın şartlarda doğan çocuklarının öğrenme hızlarına yetişemedikleri için bazı şeyleri çocuklarından öğrenmeye istekli hale geldiler. Bu öğrenme sonucunda sosyal medyaya daha yatkın hale gelen ebeveynler, çocuklarıyla sanal ortamı paylaşmaya başladılar ve çocuklarının arkadaş çevrelerini de bu yolla daha yakından tanıma olanağına kavuştular.

Sosyal medyanın gelişmesiyle, eğitim alanında yenilikler yapılması zorunlu hale geldi. Web 2.0’a doğan çocukları eğitebilmek için yeni yöntemler oluşturulması ve bu yöntemlerin yeni şeyler öğretmesi gereksinimi doğdu. Sosyal medya ile okullar duvarlar arasında kalmaktan kurtuldu. Eğitimde Web 2.0 ile geliştirilen yeni teknikler kullanılmaya başlandı.

Sosyal medya kullanımında içerik ekleyen her birey eşit olduğundan demokrasi fikrinin insanların kafasına yerleşebilmesi için uygun ortam sağlanmaktadır. Bu sayede sosyal medya platformlarının kullanıcıları özgürce fikirlerini aktarabilme imkanı bulmaktadır. Bu durum, kişilerin internette öne sürdükleri düşüncelere, paylaşımlara, tanıdıkları olsun olmasın, diğer kişilerin yaptıkları yorumlar ve geri bildirimlerle bir sosyal etkileşim ortamı ve giderek sanal cemiyetler oluşturmaktadır. Batı dünyasının sürekli olarak teknolojik gelişmeleri demokrasiyi yaygınlaştırıcı araçlar olarak pazarlaması, baskıcı rejimlerin internet üzerindeki faaliyetlerini sadece internet sitelerini kapatmak veya internet sitelerine erişimi yasaklamaktan çıkarıp, sosyal paylaşım sitelerini protestocuları takip etmekten tutun, kendi propaganda sitelerini kurmaya kadar genişleyen bir yelpazede pozisyon almaya yöneltebilmektedir.

Kullanıcının yarattığı içerik, sosyal medyada yayınlanan her içeriğin eninde sonunda halka mal olması ve çıkar grupları tarafından kullanılabilir hale gelmesi sosyal medyanın tartışmalı konularından biri hale gelmektedir. Bunun farkında olmayan insanlar özel hayatlarını sosyal medyada yayınlamaya devam ettikçe “özel hayatın röntgenlenmesinin” sıradan ve kabul edilebilir bir hal alması ve iletişimin bu yeni halinin “kimliksiz kişilikler”i oluşturmakta olduğu sosyal medya kullanımına yönelik en büyük eleştirilerden bazılarıdır.

Sosyal medya bağımlılığı, sosyal medya ile ilgili bağımlılık türüdür ve görece yeni bir kavramdır. İşini, gücünü, ailesini ve hata yeme içmesini bile ihmal edecek düzeyde sosyal medya kullanan insanlar bağımlı kabul edilebilir. Ancak bu bağımlılık halen dünya genelinde tıbbi açıdan bir hastalık olarak değerlendirilmemektedir.

Günümüzde sosyal medyanın daha aktif olarak kullanılmaya başlanılmasıyla birlikte, yoğunluk kazanan bazı hastalıklar bulunmaktadır. Bunlara sosyal medya hastalıkları adı verilmektedir. İnsanların yanlarından ayırmadıkları cep telefonu, tablet cihazlar bu hastalıklara etken nedenlerdir. Bazı araştırmalara göre teknolojinin bütün faydalarına rağmen, zararlarına da maruz kalınmaktadır. Bunlardan, bazı örnekler aşağıda verilmiştir;

• Fare-Klavye Hastalığı
• RSI (Tekrarlayıcı Gerilme Yaralanması)
• Hikikomori
• Ego Sörfü
• Blog İfşacılığı
• Youtube Narsisizmi
• Myspace Taklitçiliği
• Google Takibi
• Siberhondrik
• Photolurking
• Wikipedializm
• Crackberry
• Cheesepodding

Kaynak: Wikipedia

The post Sosyal Medya’nın Topluma Etkileri (Bağımlılık ve Hastalıklar) appeared first on TechWorm.

Ülkemiz sosyal medya kullanımı konusunda oldukça iyi sıralarda. Öyle ki uzmanların söylediğine göre dünyada instagram’da 4’üncü, facebook ve twitter’da ise 7’nci sıradayız. Ayrıca aylık internet kullanımında 32-33 saat ile Avrupa’da ikinci sıradayız. Yine dünyada her üç kişiden biri sosyal medya kullanırken, ülkemizde ise iki kişiden biri kullanmaktadır. Gereksiz konularda ilk sıraları kimselere vermiyoruz.

Şüphesiz sosyal platformlara ilk başta merak dürtüsüyle giriyoruz ve maalesef çıkamıyoruz. Zamanla başkalarının hayatı daha fazla merak uyandırıyor yeni bir şeyler var mı diyerek bu platformların sayısını artırıyoruz. İlk olarak facebook ile hayatımıza giren sosyal ağlar twitter, instagram, whatsapp, snapchat ve daha birçok uygulama ile artarak devam ediyor. Hal böyle olunca bağımlılık kaçınılmaz oluyor. Acaba ben sosyal medya bağımlısı mıyım? Sorusuna cevap arıyorsanız işte yanıtı; sabah uyanır uyanmaz telefonunuzdan, tabletinizden ya da bilgisayarınızdan sosyal medyaya girip uyurken kaçırdığınız bildirimleri takip etmeye başlıyorsanız, iki saatten fazla zamanınızı sosyal medyada geçiriyorsanız, arkadaş sayınızın artması sizi mutlu ediyorsa, fotoğrafım nasıl? yazdıklarımı beğendin mi? gibi sorulara karşı taraftan bir beğeni bekliyorsanız,  sırf sosyal medyada paylaşmak için bir yerlere gidip fotoğraf çekiyorsanız, ya da yer bildirimi yapıyorsanız, arkadaşlarla bir yerlerde otururken sohbet etmek yerine telefondan gözünüzü alamıyorsanız (tabii otobüste hatta yolda yürürken de aynı durum geçerli), kendi hesabınız yetmiyorsa ayrıca bir de fake hesabınız varsa vs. bağımlılık kaçınılmazdır.

Zamanla hayatımızı gereksiz, kalitesiz bilgilerle doldurmaya başlayan sosyal medya bağımlılığından elbette kurtulabiliriz. Nasıl mı? ilk önce tedavisinin ve ilacının olmadığının, tamamen kişinin iradesine bağlı olduğunu söyleyerek başlayalım. Telefonunuzdan uygulamaları silerek işe başlayabilirsiniz. Sosyal medya hesaplarınıza her gün girmeyin, sürekli resim paylaşmaktan yorum yapmaktan vazgeçin. Gün içerisinde sosyal medyaya bakma zamanınızı ayarlayın kısaltın. Arkadaşlıklarınızı sosyal ağlar üzerinden yaşamak yerine sevdiklerinize vakit ayırıp yüz yüze görüşün. Kitap okuyun illa teknolojik bir şeyler elinizde olsun istiyorsanız e- kitap okuyabilirsiniz. Yeni uğraşlar bulun. Bunların hiçbiri sizin için çözüm değilse zor hatta imkansız ama hesabınızı silin…

Şimdi bana böyle söylüyorsun iyi güzel de sen bunları yapıyor musun? diye soracak olursanız cevabım evet olacaktır. Hiçbir şekilde paylaşım yapmadığım kısacası aktif olmadığım arada sırada girdiğim bir tane hesabım var. İnanın kafam çok rahat, işlerime daha iyi odaklanıyorum. Hiçbir zaman olmazsa olmazım olmadı. Bu halimden çokta memnunum. Bazılarına göre geri kalmışlık olsa da benim için doğru olan bu.

Evet sosyal medya mutsuzluk denizinde can simidi gibi görünse de zamanla bu simidin işlevini kaybettiğini ve eğer yüzmeyi bilmiyorsanız boğulmanızın kaçınılmaz olduğunu unutmamanız gerekiyor.

Karar sizin!..

The post Sosyal Medya Bağımlılığı ve Kurtulma Yolları appeared first on TechWorm.