Filistinlilerin toprak satışına ilişkin tarihsel gerçekler şöyledir:

– Filistin topraklarının büyük bir kısmı Osmanlı Devleti döneminde mirî arazi statüsündeydi. Mirî arazi, devlete ait olan ve satışı yasak olan topraktır. Bu toprakların Yahudilere satılması Osmanlı Devleti tarafından engellenmiştir.

– Siyonistler, Filistin topraklarında mülk edinmek için Osmanlı Devleti‘ne ait olmayan özel mülkiyetli arazileri satın almaya çalıştılar. Ancak bu arazilerin miktarı çok azdı ve genellikle verimsiz veya terk edilmişti.

– 1. Dünya Savaşı’ndan hemen önce Filistin Yahudilerin sahip olduğu toprak, Filistin topraklarının yüzde 1’ine bile karşılık gelmemekteydi. 1900 yılında Yahudilerin kurdukları yerleşim merkezlerinin sayısı 22, tasarruflarında olan arazi miktarı yaklaşık 219 bin dönüm ve kırsal nüfusları ise 5.210 olarak tespit edilmiştir.

– Filistin topraklarının büyük bölümü İngiliz mandası altına girdikten sonra Yahudilere devredildi. İngiltere, Balfour Deklarasyonu ile Filistin’de Yahudi bir devlet kurulmasını desteklediğini ilan etti ve Yahudi göçünü teşvik etti. İngiltere ayrıca Filistinlilere ağır vergiler koydu ve ödeyemeyenlerin topraklarını Yahudilere sattı.

– İsrail devletinin kurulduğu 1948 yılında Yahudilerin sahip oldukları arazi miktarı 2 milyon dönüm idi. Yani tüm Filistin topraklarının yüzde 7‘siydi. Geri kalan toprakların büyük kısmı ise İsrail tarafından zorla ele geçirildi veya Filistinlilerden alındı.

– İsrail devletinin kuruluşundan sonra da Filistinlilerden toprak gasp etmeye devam etti. 1976 yılında İsrail binlerce dönüm Filistin toprağına el koydu ve Filistinlilerin protestolarını şiddetle bastırdı. Bu olaylar “Toprak Günü” olarak anılmaktadır.

Bu bilgiler ışığında, Filistinlilerin topraklarını gönüllü olarak sattıkları iddiasının gerçek dışı olduğu görülmektedir. Filistinlilerin topraklarının büyük kısmı İsrail tarafından zorla gasp edilmiş veya İngiltere gibi emperyalist güçler tarafından Yahudilere devredilmiştir. Filistinliler ise topraklarını korumak için yıllardır direnmektedir.

Filistin Gerçekten Topraklarını İsrail’e Sattı mı? hakkında uzun bir makale yazmak istediğinizde bu bilgileri kullanabilirsiniz. Umarım size yardımcı olabilmişimdir. Eğer başka bir konuda yardıma ihtiyacınız olursa, lütfen bana sorun.

The post Filistin Gerçekten Topraklarını İsrail’e Sattı mı? appeared first on TechWorm.

The post Hamas: Filistinli Bir İslami Direniş Hareketinin Tarihi, Yapısı ve Hedefleri appeared first on TechWorm.

Demir Kubbe’nin çalışma prensibi şöyledir: İsrail’in konumuna göre spesifik özelliklerle donatılmış olan hassas radarlar, sürekli tarama yaparak tehditleri arıyor. Havaya sıkılan bir mermiyi bile fark edebilen bu radarlar, roketleri anında saptayabiliyor. Bu radarlar yoluyla gelen füzelerin nereye düşeceği de önden görülebiliyor. Eğer bir yerleşim yerine veya benzeri önemli yerlere düşecekse, gerekli hesaplamalar yapılarak roketler gönderiliyor. Her bir sistem, 75 kilometrelik bir alanda koruma sağlayabiliyor. Eğer roketler boş yerlere düşüyorsa, sadece bir tanesi aşağı yukarı 100 bin dolar değerinde olan Tamir füzelerini ateşlemeye gerek duyulmuyor. Buna karar veren de yine sistemin kendisi oluyor. Yani habersiz saldırı gibi durumların pek de önemi kalmıyor.

Demir Kubbe’nin teknik özellikleri ise şunlardır: Demir Kubbe, İsrailli Rafael Advanced Defense Systems şirketi ve İsrail Havacılık ve Uzay Endüstrisi tarafından geliştirilmiş, taşınabilir bir hava savunma sistemidir. Düzenek, 4 kilometre ila 70 kilometre uzaklıktan ateşlenen ve yörüngesi, İsrail’in yaşam merkezinin dışına çıkartılacak olan kısa menzilli roketleri ve top mermilerini durdurmak ve imha etmek için tasarlanmıştır. Toplamda 10 adet bulunan sistemin her birinde 3 ila 4 fırlatıcı, 20 Tamir füzesi ve radar bulunuyor. Bunlardan sadece bir tanesi, 1.000 adet roketi aynı anda takip edebiliyor. Bu gelişmişliği sayesinde de sistemin yüzde 90 ila 95 arasında başarı oranı var.

Demir Kubbe’nin etkinliği ise tartışmalı bir konudur. Bazı kaynaklar, sistemin Gazze’den fırlatılan ve yerleşim yeri olan bölgelere inen roketlerin %90’ını düşürdüğünü bildiriyor. Bazı kaynaklar ise sistemin sanıldığı gibi başarılı olmadığını, bazı roketlere engel olamadığını veya yanlış hedefleri vurduğunu iddia ediyor. Ayrıca sistemin maliyetinin çok yüksek olduğu, her bir Tamir füzesinin 100 bin dolar değerinde olduğu ve bunların Filistin tarafından çok daha ucuz üretilen Kassam füzelerine karşı kullanılmasının ekonomik olarak mantıklı olmadığı da eleştirilen noktalardandır.

Demir Kubbe’nin kullanıldığı ülkeler ise şunlardır: Demir Kubbe, şu anda sadece İsrail tarafından kullanılıyor. Ancak ABD, Demir Kubbe savunma sistemine toplam 1,6 milyar ABD doları katkıda bulunmuş ve 2022’de 1 milyar $ ek destek paketi sunulması kararını onaylamıştır. ABD, Demir Kubbe sistemlerini kendi topraklarında da konuşlandırmayı planlıyor. Ayrıca Hindistan, Güney Kore, Romanya, Azerbaycan ve Suudi Arabistan gibi ülkelerin de Demir Kubbe’ye ilgi gösterdiği veya satın aldığı belirtiliyor.

Demir Kubbe, İsrail’in geliştirmekte olduğu çok katmanlı füze savunma sisteminin bir parçasıdır. Diğer katmanlar ise Arrow 2, Arrow 3, Demir ışın, Barak 8 ve Davud Sapanı‘dır. Bu sistemler, farklı menzil ve hızlardaki füzeleri durdurmak için tasarlanmıştır. Demir Kubbe, en alt katmanda yer alarak kısa menzilli roketlere karşı savunma sağlar.

Demir Kubbe hakkında uzun bir makale yazmak istediğinizde bu bilgileri kullanabilirsiniz. Umarım size yardımcı olabilmişimdir. Eğer başka bir konuda yardıma ihtiyacınız olursa, lütfen bana sorun. 😊

The post Demir Kubbe: İsrail’in Kısa Menzilli Roketlere Karşı Geliştirdiği Hava Savunma Sistemi appeared first on TechWorm.

İsrail-Filistin sorunu, 20. yüzyılın başlarında başladı. O dönemde Filistin toprakları Osmanlı İmparatorluğu’nun egemenliği altındaydı. Birinci Dünya Savaşı’nda Osmanlı’nın yenilmesiyle birlikte bu topraklar İngiltere’nin mandası altına girdi. İngiltere, Filistin’de hem Yahudilere hem de Araplara bir devlet vaat etti ancak bu vaadi yerine getiremedi. 1920’lerden itibaren Filistin’e Yahudi göçü arttı. Yahudiler, tarihi ve dini bağları olduğunu iddia ettikleri bu topraklarda bir yurt kurmak istiyorlardı. Araplar ise, Filistin’in bölünmesine karşı çıkıyorlardı.

1947 yılında Birleşmiş Milletler, Filistin’i ayrı bir Yahudi devleti ve Arap devleti olarak ikiye bölen bir bölünme planı önerdi. Bu plana göre Kudüs, uluslararası bir statüye sahip olacaktı. Ancak bu plan hem Yahudiler hem de Araplar tarafından kabul görmedi. 1948 yılında İngiltere’nin Filistin’den çekilmesiyle birlikte Yahudiler, İsrail Devleti’ni ilan ettiler. Bu ilan, Arap ülkelerinin tepkisini çekti ve İsrail ile Arap ülkeleri arasında bir savaş başladı. Savaş, ertesi yılın sonunda ateşkesle son bulsa bile İsrail, bölgenin büyük bir kısmını kontrol etmeye başlamıştı.

İsrail’in kuruluşuyla Avrupa’dan ve diğer Yahudi nüfusun yoğunlaştığı bölgelerden bu yeni devlete Yahudi göçü yaşandı. Bu göç dalgası, bölgedeki demografik yapıyı temelinden sarstı ve İsrail’in kuruluşundan beri devam eden karmaşık siyasi ve etnik dinamikleri beraberinde getirmiş oldu. Yahudiler arasında Filistin’e göç etme süreci, “Aliyah” adı verilen göç dalgalarıyla tanımlanıyor.

1970’lerden itibaren bazı Arap ülkeleri ve uluslararası toplum, İsrail-Filistin sorununu çözmek için girişimlerde bulundular. 1978 yılında imzalanan Camp David Anlaşması ile Mısır, İsrail’i tanıdı ve Sina Yarımadası’nı geri aldı. 1993 yılında imzalanan Oslo Anlaşması ile İsrail ve FKÖ arasında karşılıklı tanınma sağlandı ve Filistin Özerk Yönetimi kuruldu. 1994 yılında ise Ürdün ile barış anlaşması imzalandı.

Ancak bu anlaşmalar, bölgedeki sorunları tamamen çözemedi. İsrail’in Batı Şeria’da devam eden Yahudi yerleşim faaliyetleri, Filistinlilerin tepkisini çekti. Ayrıca Kudüs’ün statüsü de tartışmalara neden oldu. Kudüs, hem Yahudiler hem de Müslümanlar için kutsal sayılan bir şehir. Yahudiler, Kudüs’ü başkent olarak ilan ettiler. Filistinliler ise, Doğu Kudüs’ü başkent olarak istiyorlar. Ancak İsrail, Kudüs’ün bölünmez bir bütün olduğunu savunuyor.

2000 yılında, İsrail Başbakanı Ariel Şaron’un Mescid-i Aksa’ya ziyareti, Filistinlilerin büyük öfkesine neden oldu. Bu ziyaret, İkinci İntifada olarak bilinen Filistin ayaklanmasının başlangıcı oldu. Bu ayaklanma, 2005 yılına kadar sürdü ve binlerce kişinin ölümüne yol açtı.

2006 yılında, Gazze Şeridi’nde yapılan seçimleri Hamas kazandı. Hamas, İsrail’i tanımayan ve silahlı mücadeleyi savunan bir örgüt. Hamas’ın seçim zaferi, Filistin içinde de bölünmeye neden oldu. 2007 yılında, Hamas, Gazze Şeridi’ni kontrol altına aldı ve Filistin Özerk Yönetimi’nin elinde sadece Batı Şeria kaldı.

Hamas ile İsrail arasında sık sık çatışmalar yaşandı. Hamas, İsrail’e roket saldırıları düzenledi. İsrail de Gazze’ye hava saldırıları ve kara operasyonları yaptı. Bu çatışmalar, 2008-2009, 2012 ve 2014 yıllarında büyük savaşlara dönüştü. Bu savaşlarda binlerce Filistinli ve yüzlerce İsrailli hayatını kaybetti.

2021 yılında ise, Ramazan ayında Mescid-i Aksa’ya baskın düzenleyen İsrail polisi ve Doğu Kudüs’teki Şeyh Cerrah mahallesinde Filistinli ailelerin evlerinden zorla çıkarılması planı, yeni bir şiddet dalgasını tetikledi. Hamas, İsrail’e roket saldırısı başlattı. İsrail de Gazze’ye hava saldırısı düzenledi. Çatışmalarda şu ana kadar 300’den fazla Filistinli ve 10’dan fazla İsrailli hayatını kaybetti.

Çözüm Yolları

İsrail-Filistin sorununun çözümü için uluslararası toplumun önerdiği en yaygın formül, iki devletli çözümdür. Bu formüle göre, 1967 sınırlarına dayalı olarak bir İsrail devleti ve bir Filistin devleti kurulacak ve Kudüs iki taraf arasında paylaşılacaktır. Bu formül, BM Güvenlik Konseyi kararlarına ve Arap Barış Girişimi’ne de uygunluk göstermektedir.

Ancak bu formülün uygulanması için pek çok engel bulunmaktadır. Bunların başında, İsrail’in Batı Şeria’daki Yahudi yerleşimleri gelmektedir. Bu yerleşimler, uluslararası hukuka göre yasadışıdır ve Filistin topraklarını parçalamaktadır. İsrail ise bu yerleşimleri güvenlik gerekçesiyle savunmaktadır.

Bir diğer engel ise, Filistin tarafının bölünmüş olmasıdır. Gazze Şeridi’ni kontrol eden Hamas ile Batı Şeria’yı yöneten Filistin Özerk Yönetimi arasında uzlaşı sağlanamamıştır. Hamas, İsrail’i tanımamakta ve silahlı mücadeleye devam etmektedir. Filistin Özerk Yönetimi ise barış görüşmelerine açık olduğunu belirtmektedir.

Bir başka engel de Kudüs’ün statüsüdür. Kudüs, hem Yahudiler hem de Müslümanlar için kutsal sayılan bir şehirdir. Yahudiler, Kudüs’ü başkent olarak ilan etmişlerdir. Filistinliler ise, Doğu Kudüs’ü başkent olarak istemektedirler. Ancak İsrail, Kudüs’ün bölünmez bir bütün olduğunu savunmaktadır. Bu nedenle, Kudüs’ün nasıl paylaşılacağı veya uluslararası bir statüye sahip olup olmayacağı konusunda bir anlaşma sağlanamamıştır.

İki devletli çözümün yanı sıra, başka çözüm yolları da önerilmektedir. Bunlardan biri, tek devletli çözümdür. Bu formüle göre, İsrail ve Filistin toprakları üzerinde tek bir demokratik ve çok kültürlü devlet kurulacaktır. Bu devlette, Yahudiler ve Filistinliler eşit haklara sahip olacak ve Kudüs ortak başkent olacaktır. Ancak bu formül, hem İsrail hem de Filistin tarafından kabul görmemektedir. İsrail, Yahudi karakterini kaybetmek istememektedir. Filistin ise, İsrail’in nüfus ve askeri üstünlüğünden dolayı eşitliğin sağlanamayacağından endişe etmektedir.

Bir diğer formül ise, konfederasyon modelidir. Bu formüle göre, İsrail ve Filistin ayrı ayrı devletler olarak kalacak ancak ortak bir çatı altında işbirliği yapacaklardır. Bu modelde, sınırlar açık olacak, vatandaşlar serbestçe dolaşabilecek ve Kudüs ortak yönetilecektir. Ancak bu formül de pek çok zorluk içermektedir. Örneğin, güvenlik, ekonomi, eğitim gibi konularda nasıl bir işbirliği yapılacağı ve hangi kurumların sorumlu olacağı belirsizdir.

Sonuç olarak, İsrail-Filistin sorunu, tarihi, dini ve siyasi pek çok boyutu olan karmaşık bir sorundur. Bölgede barışçıl bir çözüm bulmak için hem iki tarafın hem de uluslararası toplumun samimi ve kararlı bir şekilde çalışması gerekmektedir. Aksi takdirde, bu sorun daha fazla kan dökülmesine ve insan hakları ihlallerine neden olmaya devam edecektir.

The post İsrail-Filistin Sorunu: Tarihi, Nedenleri ve Çözüm Önerileri appeared first on TechWorm.

Filistin (veya bilinen resmi adıyla Filistin Devleti) Orta Doğu’da kadim Filistin bölgesinde kurulan bir Arap devletidir. Alttaki haritadan da anlaşılacağı üzere şu anda Batı Şeria (İsrail-Ürdün Sınırında) ve Gazze Şeridi‘nde (İsrail-Mısır sınırında) bulunan bölgelerde hüküm sürmektedir.

Günümüzde sadece Batı Şeria ve Gazze Filistinlilerin kontrolündedir ve bu bölgeler İsrail Devletinin işgali altındadır. Filistin ve İsrail yönetimleri arasındaki barış görüşmeleri devam etmektedir fakat görüşmelerden şu ana kadar herhangi bir olumlu sonuç alınamamıştır.

Filistin’in başkenti Kudüs (Jerusalem) olarak belirlenmesine karşında İsrail işgalinden dolayı merkezi Batı Şeria bölgesinde yer alan “Ramallah” kentinde bulunur.

Filistin toprakları 1948 yılında önce Mısır ve Ürdün tarafından işgal edilirken 1967‘deki Altı Gün Savaşı‘ndan sonra ise İsrail tarafından işgal edilmiştir.

Filistin’in 2021 yılı itibarıyla nüfusu 5.250.000 civarındadır. Bu nüfus sayısı ile dünyada en çok nüfusa sahip 121. devlet olmuştur.

2. Dünya Savaşı’ndan sonra Filistin Bölgesi; İngiliz Mandasından, Birleşmiş Milletlere (BM) devredilmiş ve Birleşmiş Milletler tarafından Yahudi, Arap ve Uluslararası Kudüs Bölgeleri oluşturulmuştur. Bu bölünme Yahudiler tarafından kabul edilirken bölgedeki Arap devletler tarafından ise kabul edilmemiştir. Ancak İsrail Devleti‘nin kurulmasıyla 1948 yılında ilk Arap-İsrail Savaşı başladı. Diğer taraftan 22 Eylül 1948‘de Mısır tarafında bulunan Gazze‘de bir Filistin Hükumeti kuruldu. Ürdün hariç diğer Arap Birliği Üyeleri tarafından tanındı. Hükümet; Filistin’in tamamını (İsrail, Ürdün’deki Batı Şeria, Gazze ve Kudüs bölgeleri) yönettiğini iddia etse de aslında sadece Gazze‘yi yönetmekteydi. İsrail, Altı Gün Savaşı sonucunda Mısır’dan Gazze ve Sina yarımadasını, Ürdün’den Batı Şeria‘yı ve Suriye’den ise Golan Tepeleri‘ni aldı.

Cezayir’de Filistin Kurtuluş Örgütü (FKÖ) Başkanı Yasser Arafat 15 Kasım 1988’de Filistin Devleti‘nin kuruluşunu ilan etti. 1993’te Oslo Anlaşmalarının imzalanmasından bir yıl sonra, Batı Şeria ve Gazze Şeridi‘ndeki A ve B bölgelerini yönetmek için Filistin Ulusal Otoritesi kuruldu. Gazze daha sonra İsrail’in Gazze’den çekilmesinden iki yıl sonra 2007’de Hamas tarafından yönetilecekti.

Filistin Devleti 138 BM üyesi tarafından tanınmaktadır ve 2012’den beri Birleşmiş Milletler‘de üye olmayan bir gözlemci devlet statüsündedir. İsveç Parlamentosu 30 Ekim 2014 tarihinde Filistin Devletini resmen tanıdı. Bu karar Avrupa Birliği üyesi bir devletin aldığı ilk tanıma kararı oldu. Eylül 2015 tarihine gelindiğinde Birleşmiş Milletler (BM) Genel Kurulu‘nda ilk defa Filistin bayrağı göndere çekildi.  Filistin; Arap Birliği, İslam İşbirliği Teşkilatı, G77, Uluslararası Olimpiyat Komitesi ve diğer uluslararası organların bir üyesidir.

Filistin’de bazı çevresel sorunlar vardır. Bunlar; Gazze Şeridi‘nin karşılaştığı konular arasında çölleşme, tatlı suyun tuzlanması, kanalizasyon arıtma, su kaynaklı hastalıklar, toprak bozulması ve yeraltı su kaynaklarının tükenmesi ve kirlenmesi sorunlarıdır. Batı Şeria‘da benzer sorunların birçoğu geçerlidir. Tatlı su çok daha bol olmasına rağmen, devam etmekte olan anlaşmazlık nedeniyle erişim kısıtlanmaktadır.

Filistin poundu, Filistin Mandası’nda 1 Kasım 1927 – 14 Mayıs 1948 tarihleri arasında İsrail Şekeline ek olarak kullanılan para birimi. Mavera-i Ürdün Emirliği’nde de 1949’a dek kullanılmış ve yerini Ürdün Dinarına bırakmıştır.

Filistin Devleti

• Kuruluş Tarihi: 15 Kasım 1988
• Başkent: Kudüs – İşgal Nedeniyle Şu Anda “Ramallah” (Defacto)
• Nüfusu: 5.250.000
• Kapladığı Alan: 6.220 km2 (Batı Şeria: 5,860 km²– Gazze Şeridi: 360 km²)
• Resmi Dil: Arapça
• Hükümet: Parlamenter Demokrasi
• Para Birimi: Kendi Para Birimleri Yok – Komşu Devlet Paralarını Kullanır

Batı Şeria Bölgesindeki Şehirler

• Ariel
• Beit Jala
• Betar Illit
• Beytüllahim
• Hebron
• Cenin
• Jericho
• Doğu Kudüs
• Ma’ale Adummim
• Nablus
• Kalkilya
• Ramallah
• Rawabi
• Salfit
• Tulkarim

Gazze Bölgesindeki Şehirler

• Beyt Hanun
• Beyt Lahya
• Deyr El Balah
• Gazze
• Jabalia
• Han Yunus
• Refah

The post Filistin Hakkında Bilmeniz Gerekenler! appeared first on TechWorm.

Arthur Balfour

Lord Arthur Balfour, 2 Kasım 1917 tarihinde uluslararası Siyonist hareketin liderlerinden olan Lord Rothschild‘e bir mektup göndererek, Filistin topraklarında bir Musevi devleti kurulması konusunda İngiliz hükümetinin destek vereceğini bildirmiştir. Britanyalıların Araplara yatırım yaptığı bir dönem olduğu için, bildiride “ülkedeki öteki sakinlerin medeni ve dinsel haklarının ihlal edilmemesi” şart koşulmuştur. Osmanlı Devleti‘nin Orta Doğu topraklarının İngiltere ve Fransa arasında paylaşılması protokolü niteliğindeki Sykes-Picot Antlaşması ve Mekke Şerifi Hüseyin ile İngiltere’nin Mısır’daki Yüksek Komiseri McMahon arasında gizli olarak imzalanan McMahon Antlaşması ardından yapılan bu girişim, böyle bir maddeyi gerektirmiştir.

Walter Rothschild (2. Baron Rothschild)

Balfour Deklarasyonu olarak bilinen bu mektupta İngiliz Dışişleri Bakanı Balfour, Siyonist lider Rothschild’e şöyle hitap etmekteydi:

“Saygıdeğer Lord Rothschild, Majestelerinin Hükümeti adına kabineye sunulan ve kabul edilen Yahudi Siyonist isteklerini sempati ile karşılayan müteakip deklarasyonu iletmekten memnuniyet duyarım.”

“Majestelerinin Hükümeti, Filistin’de Museviler için bir millî yurt kurulmasını uygun karşılamaktadır ve bu hedefin gerçekleştirilmesini kolaylaştırmak için elinden geleni yapacaktır. Filistin’deki mevcut Musevi olmayan toplumların sivil ve dini haklarına ve başka ülkelerde yaşayan Musevilerin sahip oldukları hak ve politik statülerine zarar verecek hiçbir şeyin yapılmayacağı açıkça anlaşılmalıdır. Bu deklerasyonu Siyonist Federasyonu’nun bilgisine sunmanızdan memnuniyet duyacağım.”

“Saygılarımla Arthur James Balfour.”

Bu mektupla Britanyalı Hükümeti, Müslüman Arapların çoğunlukta bulunduğu Filistin bölgesini Yahudilere yurt olarak göstererek, bu bölgede bir Yahudi Devleti’nin kurulmasını desteklemiş ve böylece İsrail Devleti’nin kurulması yolunda en büyük adımlardan biri atılmıştır.

Siyonist liderlerden H. Weizman ve N. Skoly’un çabalarıyla yayımlanan bu mektubun ardından yapılan girişimlerle Filistin bölgesi Yahudi göçmenlerin yerleşimine resmen açılmıştır. Ancak Filistin’e taşınan Yahudiler sadece bölgeye yerleştikten sonra kendi köylerini ve kibutzlarını korumak amaçlı haganah, palmach, Irgun gibi örgütleri kurdular. Filistin halkı kendi topraklarını zamanında zaten satmışlardı. Britanya toprak satımını durdurmuş ancak Ekim 1920 senesinde, 1. Dünya Savaşının bitmesiyle, tekrar izin vermişti. Yahudi nüfusunun artmasıyla, Filistinliler yahudi köylerine saldırıda bulundular. II. Dünya savaşının ardından 14 Mayıs 1948’de İsrail devleti ilan edilmiş ancak Filistinliler ve Arap devletlerinin savaş açmasıyla devam etmiş ve İsrail’in üstünlüğüyle sona ermiştir.

Bu mektup ve bunun ardından gelişecek olan olaylar, dünya Siyonist kesimin desteğinin İtilaf Devletleri yönüne çekilmesinde önemli rol oynamıştır. Ayrıca ABD tarafından da desteklenmiştir. Amerika, Orta Doğu’da bir Musevi devletinin bulunmasının, Orta Doğu politikaları için sağlam bir dayanak oluşturacağı varsayımında bulunmuştur.

Lord Balfour’un bu mektubu üzerine yürütülen girişimler, 1918 yılında Fransa’nın, hemen ardından da İtalya’nın desteğini sağlamıştır. ABD başkanı Thomas Woodrow Wilson, Ekim 1918 ayında deklerasyonu desteklediklerini açıklamıştır. Söz konusu deklerasyon, Orta Doğu’da bir İsrail Devletinin kurulmasına giden sürecin önemli bir kilometre taşıdır.

Kaynak: https://www.wikipedia.org/

The post #Balfour Deklerasyonu Nedir? appeared first on TechWorm.

Kudüs Akdeniz ve Ölü Deniz’in kuzey sınırı arasında yer almaktadır. Doğu Kudüs’le birlikte düşünüldüğünde, alan ve nüfus olarak, İsrail’in büyük şehridir.

800.000 üzerinde nüfusa ve 125.1 km² alana sahiptir. Kudüs, üç semavi din olan Yahudilik, Hristiyanlık ve İslam için kutsaldır. Uzun tarihi boyunca, Kudüs, iki defa yok edildi, 23 defa işgal edildi, 52 defa saldırıya uğradı ve 44 defa ele geçirilip tekrar kurtarıldı

Şehrin en eski bölümüne, İsa’dan önce 4. milenmyumda (binyıl) ilk yerleşim gerçekleşti. 1538’de I. Süleyman hükümranlığı altında, şehri çevreleyen duvarlar inşa edildi. Bugün bu duvarlar, Ermeni, Hristiyan, Yahudi ve Müslüman olmak üzere dört çeyreğe bölünmüş olan Eski Şehri (Eski Kudüs) çevrelemektedir. Eski Kudüs, 1981 yılında Dünya Mirasları arasına girdi ve ayrıca şehir, Tehlike Altında Olan Dünya Mirasları arasındadır. Modern Kudüs, Eski Kudüs’ün sınırlarını aşarak çok büyümüştür. Sünni Müslümanlar için Kudüs üçüncü en kutsal şehirdir. İslamiyet’te Kudüs, Milattan sonra 610 yılında ilk Kıble olmuştur ve Kur’ana göre Son Peygamber Hz. Muhammed (s.a.v.) 10 yıl sonra Miraç’a bu şehirden çıkmıştır.

Kudüs, Yahudiler için en kutsal şehirdir çünkü kutsal kitaplarına göre, İsrail Kralı Davud, Milattan önce Kudüsü Birleşik İsrail Krallığı’nın başkenti olarak inşa etti ve oğlu Kral Süleyman, İlk Tapınağı şehrin içinde kurdu.

Hristiyanlar için Kudüs’ün kutsallığı, İncil’e göre Hz. İsa’nın bu şehirde çarmıha gerilmesinden ve 300 yıl sonra Azize Helena’nın İsa’nın hayatındaki hac noktalarını belirlemesinden gelmektedir.

Sonuç olarak, küçük bir alan olmasına rağmen, Eski Kudüs, birçok dini önem taşıyan noktalara sahiptir. Bunların arasında, Tapınak Dağı, Ağlama Duvarı, Kutsal Mezar Kilisesi, Kubbet-us-Sahra ve Mescid-i Aksa vardır.

Günümüzde Kudüs’ün statüsü, İsrail-Filistin çatışmasının en önemli sorunlarından biri olarak kendisini göstermektedir. 1948 Arap-İsrail Savaşı’nda, Batı Kudüs, İsrail tarafından ele geçirilen yerler arasındadır ve Eski Kudüs de içinde olmak üzere Doğu Kudüs, Ürdün tarafından ele geçirilmiştir. İsrail 1967 yılındaki Altı-Gün Savaşı esnasında Doğu Kudüs’ü ele geçirip, sonrasında işgal etti. Günümüzde, İsrail’in temel kanunları, Kudüs’ü İsrail’in “bölünmez başkenti” olarak kabul eder. Uluslararası toplum, son işgali kabul etmeyip, Doğu Kudüs’ü, İsrail işgali altında olan Filistin sınırı olarak tanımlar.

1517’den beri Osmanlı İmparatorluğu’nun elinde olan bu şehirde 1830’den sonra çoğunluğu Yahudiler oluşturdu.

Avrupa ülkeleri 19.yy’da kutsal yerleri ve Hristiyan kiliselerini korumak ve şehirde etkilerini arttırmak için rekabete girdi. Bunlardan bazıları Kudüs’te konsolosluklar açtı. 1917 yılında, Kudüs Savaşı’ndan sonra, General Edmund Allenby tarafından yönetilen İngiliz Ordusu, şehri ele geçirdi

1922 yılında, Lausanne Konferansı’nda, Milletler Cemiyeti, Birleşik Krallık’a Filistin mandasının, Ürdün mandasının ve Irak mandasının yönetimini himaye etti. 1922’de 1948 yılına kadar, şehrin nüfusu 52.000’den, 165.000’e ulaştı. Bu nüfusun üçte ikisi Yahudi ve üçte biri Araptır (Müslüman ve Hristiyan)

Kudüs’ün kendine has ruhani özelliği ve üç büyük monoteistik din için önemli oluşunu tanıyan Müttefik Devletler şehrin güvenliğini uluslararası platformda garantiye aldı.

Mayıs 1948’de Birleşik Krallık Filistin Mandası’nın yıkılmasının ardından İngiltere Filistin toprakları için çatışan Araplarla Yahudilerin durumunun çözümlenmesi için Birleşmiş Milletler Genel Kurulu’na talepte bulundu. Kasım 1947’de Birleşmiş Milletler Paylaşım Planı’yla Filistin toprakları Araplarla Yahudiler arasında bölüştürüldü ve Kudüs’e kendine has özel yasaları ve politik statüsü olan Birleşmiş Milletler dışında hiçbir yere bağlı olmayan corpus separatum (ayrı beden) statüsü verildi.

Arapların da aynı şeyi yapacağını düşünen Yahudi temsilciler planı kabul etti fakat Araplar bunun yasal olmadığı gerekçesiyle planı reddetti.

Mayıs 1948’de İsrail’in bağımsızlığını ilan etmesiyle Arap devletlerin istilası başladı, bu nedenle BM’in Kudüs planı gerçekleşemedi. 1949 Ateşkes Antlaşmasıyla Doğu Kudüs’ün kontrolü Ürdün’e Batı Kudüs’ün kontrolü de İsrail’in eline geçti. Her iki taraf da diğer tarafın kontrolünde olan topraklar üzerindeki de facto hakkını kabul etti.

Ateşkes Antlaşmasıyla iki ülke arasında de facto hakları tanınmasına rağmen bu uluslararası alanda Kudüs’ün enternasyonalize edilmesini öngören plana aykırı olduğu için kabul görmedi. Hemen ardından İsrail Kudüs’ün İsrail’in ayrılmaz bir parçası ve ölümsüz başkenti ilan etti. 1950’de Ürdün Doğu Kudüs’ü ilhak etti, bu hareket sadece İngiltere ve Pakistan tarafından tanındı. Diğer ülkeler ne İsrail’in Batı Kudüs’te ne de Ürdün’ün Doğu Kudüs’teki haklarını tanıdı.

Uluslararası toplum Kudüs’ü İsrail’in başkenti olarak tanımlamaz ve Kudüs’te hiçbir elçilik bulunmaz. Filistin Merkezi İstatistik Kurumu’na göre, 208.000 Filistinli, Doğu Kudüs’te yaşamakta ve Filistin Milli Otoritesine göre, bu şehir gelecekte kurulacak olan Filistin Devleti’nin başkenti olacaktır.

İsrail Devleti’nin bütün dalları Kudüs’te yer almaktadır. Bunların arasında Knesset (İsrail parlamentosu), Başbakan ve Başkan köşkleri ve Yargıtay vardır. İbrani Üniversitesi ve İsrail Müzesi Kudüs’tedir. Birçok turistik ve tarihi yerlere sahiptir.

Uluslararası platformda Kudüs’ün statüsü hakkında yasal ve diplomatik açıdan farklı görüşler görülmektedir.

Devletler ve uzmanlar da aynı şekilde uluslararası kanunlar altında Kudüs’ün statüsü hakkında bölünmüşlerdir. Çoğu ülke Kudüs’ü İsrail’in başkenti olarak tanımamaktadır. Hatta çoğu tam anlamıyla İsrail’e ait olduğunu da düşünmemektedir. Birçok BM üye devleti resmi olarak bir BM önergesi olan Kudüs’ün uluslararası statüsüne sadık kalmaktadır.

İsrail’in Batı Kudüs’teki varlığı kabul edilmesine rağmen asıl anlaşmazlık İsrail’in Doğu Kudüs’ü kontrolü altında tutmasından kaynaklanmaktadır.

De jure olarak BM üye devletlerinin ve uluslararası örgütlerin çoğu, İsrail’in, 1967’de Altı Gün Savaşı’yla Doğu Kudüs’ü kontrolüne geçirmesini ve 1980’de yürürlüğe sokulan ve Kudüs’ün bir bütün olarak İsrail’in başkenti olduğunu öngören Kudüs Yasasını tanımamaktadır.

Sonuç olarak dış elçilikler genellikle Tel Aviv ve çevresinde veya Kudüs’ün Mevaseret Zion gibi dış muhitlerinde bulunur.

İsrail ile Filistin Ulusal Yönetimi’nin barış yolundaki engellerinden biri Filistin’in Doğu Kudüs’ü “Al Kuds” adıyla gelecekteki Filistin devletinin başkenti yapmak istemesidir.

İsrail Başbakanı Binyamin Netanyahu, “Kudüs Yahudilerindir ve sonsuza dek İsrail egemenliği altında olacaktır” demiştir.

Kudüs Şehir Konseyi 31 seçilmiş üyeden oluşur ve belediye başkanı tarafından yönetilir. Belediye başkanı 5 yıllık bir dönem için görevdedir ve sekiz yardımcı atar. Bir önceki Belediye başkanı Uri Lupolianski 2003 yılında seçildi. 2008 Kasım’ında gerçekleşen yerel seçimlerde Nir Barkat seçildi ve şimdilerde belediye başkanıdır. Belediye başkanı ve yardımcıları dışında, konsey üyeleri maaş almaz ve gönüllü çalışırlar. En uzun görevde olan belediye başkanı, Teddy Kollek, 28 yıl – 6 dönem görevde bulundu. Konseyin toplantılarının çoğu gizlidir fakat her ay halka açık bir toplantı yapar. Konsey içinde, dini politik partiler güçlü bir kesimi oluşturur ve sandalyelerin büyük kısmını alırlar.

Kudüs, Yahudiliğe aşağı yukarı 3000 yıl, Hristiyanlığa 2000 yıl ve İslam’a ise 1400 yıl civarında kutsaldır. 2000 yılı Kudüs’ün İstatistiki yıllığına göre, Kudüs’te 1204 Sinagog, 158 Kilise ve 73 Cami vardır.

Kudüs, Sünni Müslümanlar için, üçüncü en kutsal şehirdir. Kıble, Mekke’deki Kabe’den önce Kudüs’tü. Şehrin Müslümanlar için en büyük önem noktası, Hz. Muhammed (s.a.v.) Peygamberin Miraç’ı burada gerçekleştirmesidir.

The post Kudüs Nerede ve Kimindir? appeared first on TechWorm.

“Kapalı Ayran Gerçeği! Kapalı ayran ambalajlarını tüm dünyaya İsrail’in pazarladığını ve müslüman ülkelere pazarladığı ambalajlarını domuz jelatininden ürettiğini biliyor muydunuz?”

Öncelikle şu olayı bir açıklığa kavuşturalım!

Yahudiler domuz eti yemez!

Bakınız sadece Müslümanlar değil, Yahudiler de domuz eti yemiyor. Gerek Kuran-ı Kerim gerekse Tevrat/Ahd-i Atik, çift tırnaklı ve geviş getiren hayvanların yenileceğini belirtir. Bakara Suresi (173) ve Levililer* (11) çift tırnaklı olmasına rağmen geviş getiremediği için domuz etinin yenilmesini haram kılmıştır.

Tevrat: “Domuz çatal tırnaklıdır, ama geviş getirmez. Sizin için kirli sayılır. Bu hayvanların etini yemeyecek, leşine dokunmayacaksınız.” (Yasanın Tekrarı 14:8).

Ayrıca yurt dışında üretilen veya yurt dışına satılan birçok ürünün üzerinde koşer ibaresi bulunur. Bu ibare Yahudi olmayanlar tarafından da aranan bir özelliktir. Çünkü Yahudilerde domuz eti yemek ve kullanmak yasaktır. Koşer; Yahudiliğe göre; yenilmesi ve kullanılmasında dinen bir sakınca bulunmayan helal ürünlerdir.

Bu olay umarım açıklığa kavuşmuştur.

Şimdi gelgelim Jelatin olayına.

Jelatin, sığır ve domuz gibi hayvanların bağ dokularından ekstrakte edilen kollajenin kontrollü şartlarda kısmi hidrolizi ile üretilen bir proteindir. İçeriği %85-90 protein, %10-12 su ve %2-3 minerallerden oluşur ve 100 gramında yaklaşık 350-400 kcal beslenme değeri bulunmaktadır. Jelatin, kıvam arttırma, jelleştirme, durultma, dengeleme, köpükleştirme, emülsiyon oluşumu ve stabilizasyon, film oluşumu gibi özelliklerinden ötürü gıda sektörünün çeşitli alanlarında yaygın olarak kullanılmaktadır. Jelatin tatsız, kokusuz ve açık renkli toz halinde ticari olarak üretilmektedir.

Protein içeriği zengin olan jelatin maddesinin, domuzdan elde edileninin daha ucuz ve kaliteli olması nedeniyle jelatin üreten firmalar tarafından gıdalarda domuz jelatini kullanılabilmektedir.

Jelatin, ağırlıklı olarak şekerleme üreticileri tarafından yumuşak şekerleme, marshmallow, toffee tarzı şekerlemelerde kullanılır. Ayrıca, şarap ve meyve sularının durultulmasında, et ve süt ürünlerinde ve saf bir protein olduğu için sporcuların destek olarak kullandığı içecek ve gıda ürünlerinde kullanılır.

Genellikle yiyecek sanayisinde yiyeceklerin dayanıklılığını arttırmak için kullanılır. Bunun yanında, eczacılık, fotoğrafçılık ve kozmetikte de ürün yapımında kullanılır. Bu ürünler genellikle jelatin veya jelatine benzer özellikte maddeler içerir.

Jelatinin gıdalarda bulunması ile ilgili olarak sağlık açısından tehlikeli olup olmadığına dair net bir araştırma verisi yok. Ancak kamuoyunu sürekli meşgul etmesindeki temel neden helal gıda konusu ile ilgilidir. Dünya genelinde jelatin üretiminin domuz kaynaklı olması helal gıda sektörü açısından risk taşımaktadır. Ayrıca gıdalarda kullanılmış jelatin kaynağının tespiti de son derece zor olması sebebiyle problem oluşturmaktadır.

Jelatin  Avrupa Birliği Gıda Kodeksi ne de Türk Gıda Kodeksinde katkı maddesi olarak kabul edilmemektedir. Doğal saf bir protein ve sağlıklı bir ürün olmasından dolayı bir E kodu verilmemiştir. AB normlarındaki gıda katkı maddesi kodu eskiden E441 numarasıydı. Jelatin artık kendi başına bir gıda ürünü olarak yeniden sınıflandırıldığı için artık E441 numarası kullanılmamaktadır.

Gelgelelim ayran konusuna.

Yukarıdaki yazı daha çok “ayran ambalajının” domuz jelatininden üretildiği algısını oluştursa da aslında temel problem ayran içeriğinde bu tarz katkı maddelerinin kullanılıp kullanılmadığının tespit edilmemesi veya belirtilmemesi. Aslında Müslümanların helal ürün kavramını sürekli dile getiriyor olmasının temel nedeni bu. Bir Yahudi için “koşer damgası” nasıl kolaysa bir Müslüman için “helal ürün damgası” çok mu zor!

Tabi söz konusu sadece ayran değil. Marketlerde aldığımız yüzlerce üründe domuz kaynaklı ürünlerin kullanılıp kullanılmadığı belirsiz.

Durum böyle olunca KOPMLO TEORİLERİ havada uçuşuyor. Toplum doğru bir şekilde bilinçlendirilmediği sürece bu türde bilgiler havada uçuşmaya devam edecek.

Haliyle aldığımız bir gıda maddesine tam olarak ne olduğunu veya neyden yapıldığını anlamak çok zor.

Bu nedenle doğal ürünleri tercih etmekten başka şansımız kalmıyor.

Not:

*Levililer, Tanah ve Eski Ahit’in ilk beş kitabını teşkil eden Tevrat’ın üçüncü kitabıdır.

Kaynak:

• http://www.vankim.com/urunler/kivam-vericiler/jelatin
• http://www.resmigazete.gov.tr/eskiler/2013/06/20130630-4.htm
• http://www.saglikafiyet.com/gida-gercegi/jelatin-gercegi
• https://yersofrasi.org/2011/04/30/helal-mi-haram-mi/
• http://www.helalvesaglikli.org/docs/kongre/1/sozlu_bildiriler/13_jelatin_uretimi_ozellikleri_ve_kullanimi_prof_dr_hasan_yetim.pdf

The post Ayranda Domuz Jelatini Kullanımı appeared first on TechWorm.