Virüsler organizmada hastalık yapabilen en küçük mikroorganizmalardır. Işık mikroskobuyla görülemeyecek kadar küçüktürler. Sadece elektron mikroskobuyla görülebilirler. Büyüklükleri 20- 400 nanomikron arasında değişmektedir. Bakteri, protozoa ve mantarlarda olduğu gibi tam bir hücre yapısı göstermezler. Yalnız başlarına yaşamak için gerekli olan enerjiyi ve makro molekülleri sentezleyemezler. Bu nedenle virüsler tamamen enfekte ettikleri hücrelerin metabolik sistemlerinden yararlanırlar. Yani zorunlu hücre içi paraziti olarak yaşamlarını devam ettirirler. Canlı hücrelerin dışında metabolik aktivite göstermeleri ve yaşamlarını sürdürmeleri mümkün değildir.

Virüsler dış ortama dayanıksızdır, antibiyotiklerden etkilenmez. Canlı organizmaya, genellikle mukoza yolu (solunum ve sindirim) ile girerler.

Virüslerin özel üreme şekilleri vardır; yeniden sentezlenme şeklinde ürerler, bölünerek çoğalmazlar. Bu olay DNA ve protein sentezi şeklinde gerçekleşir. Oluşan yeni virüsler ana virüsten kalıtsal materyal ve yapısal eleman almazlar. Üremeleri için canlı hücre sitoplazmik ortamı gerekir. Virüslerde büyüme ve gelişmede görülmez.

Hastalık oluşması için virüsler; solunum, sindirim, deri, mukoza, genital yol, plesanta, enjeksiyon ve transfüzyon yoluyla vücuda giriş yaparlar. Virüsler vücuda girdikten sonra, kendilerine duyarlı hücrelere ulaştıkları zaman, replikasyon (kopyalama) oluştururlar. Bunun sonucu olarak da hastalık belirtileri ortaya çıkar. AİDS, hepatitler, kızamık, grip, herpes (uçuk) ve kabakulak gibi çok sayıda hastalığa neden olurlar.

Virüslerin Genel Özellikleri Nelerdir?

Virüslerin genel özellikleri şöyle sıralanabilir:

1- Virüsler protein bir kılıf ile çevrilmiş nükleik asit parçalarından meydana gelmiştir.

2- Virüsler nükleik asit yapılarına göre DNA (deoksiribonükleik asit) ve RNA (ribonükleik asit) virüsleri olarak iki gruba ayrılır.

3- Hücre değildirler; çekirdek, organel ve sitoplazmaları yoktur.

4- Virüsler canlılar ve cansızlar arasında bir sınırda değerlendirilirler. Yaşamlarını sürdürebilmeleri için mutlaka canlı bir hücreye ihtiyaç duyarlar. Konakçı hücre dışında cansızdırlar ve yalnız canlı bir hücre içinde çoğalabilirler. Ancak, pH, ısı ve kimyasal koşullar uygun olursa dışarıda canlılıkları devam edebilir.

5- Antibiyotiklerden etkilenmezler.

6- Hücreler virüslere karşı bağışıklık maddesi interferon üretirler.

7- Her virüs özel bir hücre içinde, çoğalarak enfeksiyon oluşturur.

8- Virüs sınıflandırmasında cins ve tür isimlendirilmesi kullanılmaz.

Virüslerin Yapısı Nasıldır?

Kapsid: Virüsün genetik materyalini saran ve onu koruyan protein kılıftır. Virüse karakteristik şeklini verir.

Kapsomer: Kapsidi oluşturan protein yapısındaki alt ünitelerdir. Her bir virüsün kendine has yapıda kapsomeri vardır. Bu özellik virüslerin tanımlanmasında kullanılır.

Nükleik Asit: Virüsler DNA veya RNA’ya sahiptir. Virüs genleri çizgi şeklinde veya dairesel, tek veya parçalı, tek veya çift iplikçik şeklinde olabilir.

Virüslerin Sınıflandırılması

Nükleik asit yapılarına göre DNA (deoksiribonükleik asit) ve RNA (ribonükleik asit) virüsleri olarak iki gruba ayrılır.

DNA virüsleri; adenovirüsler, papovaviridae, herpesviridae, hepadnaviridae gibi gruplara ayrılır.

RNA virüsleri; enterovirüsler, picorna virüsler, rhino virüsler, poliovirüsler, orthomyxo virüsler, toga virüsler ve rhabto virüslerdir.

Virüslerin Organizmaya Girişi ve Hastalık Oluşturması

Hastalık oluşması için virüsler; solunum, sindirim, deri, mukoza, genital yol, plesanta, enjeksiyon ve transfüzyon yoluyla vücuda giriş yaparlar. Virüsler vücuda girdikten sonra, kendilerine duyarlı hücrelere ulaştıkları zaman, replikasyon (kopyalama) oluştururlar. Bunun sonucu olarak da hastalık belirtileri ortaya çıkar.

Çeşitli yollardan vücuda giren virüsün hastalık oluşturabilmesi için primer replikasyonu takiben, hedef organlara ulaşmak üzere yayılım göstermesi gerekir. Vücuda giren virüsler ancak kendilerine uygun olan kan, lenf veya nöronlar yoluyla yayılabilirler. Virüsün kana karışarak yayılması olayına viremi adı verilir. Virüsler organizmada yayıldıktan sonra, virüsün özelliğine ve vücuda giriş kapılarına göre iki türlü enfeksiyon oluşturur.

Lokal ya da Yerel Enfeksiyonlar: Virüsün yalnızca konağa girdiği bölgede sınırlı yayılım göstermesi ile oluşan enfeksiyonlardır. Yalnızca girdikleri bölgede çoğalarak hastalık oluşturdukları için inkübasyon süreleri oldukça kısadır.

Sistemik Enfeksiyonlar: Bütün vücudu etkileyen enfeksiyonlardır. Virüs birden çok bölgede üreme gösterebilmektedir. Hastalığa özgü tipik belirtilerin ortaya çıkışı, ancak hedef organın enfeksiyona yakalanması ile olmaktadır. Örneğin, kızamık virüsü solunum yoluyla vücuda girer, ilk üremeyi solunum yolu epitel hücrelerinde yaptıktan sonra kana karışır. Kan yoluyla hedef organ olan deriye ulaşarak, deride kızamığa bağlı tipik döküntülerin oluşumuna yol açar. Sistemik enfeksiyonlarda inkübasyon süresi daha uzundur.

Kaynak: Megep

The post Virüs Nedir? Virüslerin Genel Özellikleri, Yapısı ve Sınıflandırılması appeared first on TechWorm.

Latince’de “zehir” anlamında gelen Virüsleri kısaca tanımlayacak olursak sadece canlı hücreleri enfekte edebilen ve enfekte sonucunda kendini DNA’sını replike edebilen mikroskobik enfeksiyon etkenleridir.

Virüsler hayvanlardan ve bitkilerden tutun bakterilerinde içinde bulunduğu tüm canlı mikroorganizmalara bulaşma özelliğine sahiptirler.

Martinus Beijerinck‘in 1898 yılında tütün mozaik virüsünü –aynı zamanda elektron mikroskobu sayesinde keşfedilen ilk virüsü- keşfetmesinden bu yana milyonlarca virüs türü olduğu düşünülmektedir. Hatta bazı kaynaklara göre yeryüzünde –doğal ekosistemde- tür sayısı bakımından en fazla popülasyona sahip tür olduğu kabul edilmektedir.

Mikrobiyolojinin alt uzmanlık dallarından biri olan Viroloji ; virüsleri inceleyen bir bilim dalıdır.

Optik mikroskoplarda görülme olanağı olmayan virüsler ancak elektron mikroskopları ile görülebilmektedir.

Elektron Mikroskopu ile çekilmiş bir T4 Bakteriyofajın gerçek görüntüsü.

Virüsler yapısal olarak incelendiğinde gerçek anlamda bir stoplazma ve organele sahip olmayan ve tam bir hücre yapısı göstermeyen, 20 ila 300 nm (nanometre) çapında, ancak elektron mikroskobu ile incelenebilen en küçük mikroorganizma türlerindendir. Bazı filovirüslerin çapları yaklaşık 80 nm iken uzunlukları toplamda 1400 nm’ye kadar çıkabilmektedir.

Virüsler bir DNA veya RNA iplik ve etrafını çevreleyen protein kılıftan meydana gelmiştir. Yukarıda bahsettiğimiz üzere virüslerde hiçbir zaman hem DNA hem de RNA bir arada bulunmamaktadır. DNA veya RNA virüsün kalıtım maddesi olup buna genom adı verilir. Virüslerin üreyip gelişebilmesi için mutlaka kendilerine uygun bir canlı hücreye gereksinimleri vardır. Örnek vermek gerekirse AIDS virüsü eritrositlerde, kızamık virüsü ise deri hücrelerinde çoğalabilmektedir.

Virüsler tıpkı bakteriler ve mantarlarda olduğu gibi insanlarda da çeşitli hastalıklara neden olmaktadır. Virüslerin yaptığı bu hastalıklara virütik ya da viral hastalıklar denmektedir. Virüsler, herhangi bir canlıdan başka bir canlı türüne kolayca taşınabildikleri için virütik hastalıklar bulaşıcı özelliğindedir.

Virüsler, çok küçük boyutta olduklarından ve sürekli mutasyona uğrayarak değişmelerinden dolayı virütik hastalıklarla mücadele olabildiğince güçtür.

Her ne kadar virüslerin yaptığı hastalıklara karşı çeşitli aşılar geliştirilmiş olsa da üretilen aşılar sadece belirli virüslere karşı etkili olabilmektedir. Elde edilen bir aşının tüm virüs türlerine veya lokal virüs gruplarına karşı etkinliği yoktur. Hatta sürekli mutasyon nedeniyle üretilen bir aşı bir sonraki yılda etkinliğini kaybedebilmektedir.

Virüsler, bir hücre içi paraziti olduğundan ve herhangi bir enzim sistemine sahip olmadığından antibiyotiklerden etkilenmemektedir. Bundan dolayı grip gibi virütik hastalıklarda antibiyotik kullanılmasının herhangi bir faydası yoktur. Antibiyotikler bakterilerin yapmış olduğu hastalıklara karşıdır. Virütik bir hastalığa yakalanmış hastanın çok iyi beslenmesi ve C vitamini içeren besin alması beraberinde dinlenmesi gerekmektedir.

Virüslerin çoğalması söz konusu olduğunda bir canlı hücreye gereksinim vardır. Her virüs çeşidi genellikle canlının belli bir kısmına vucuda girer ve belirli hücreler içinde çoğalma özelliği gösterir. Örnek verecek olursak kuduz virüsleri beyinde ve omurilikte, sarıhumma virüsleri karaciğerde; kızamık, çiçek, siğil virüsleri ise deride çoğalabilmektedir.

Virüsler sadece hücre içinde faaliyet gösterdiğinden hücreye –en yüksek düzeyde- zarar verir ve antibiyotiklerden hiçbir şekilde etkilenmez.

Belli bazı virüslerin bulaştığı hücreler, aynı türden ikinci bir virüs saldırısına maruz kaldığında bağışıklık kazanır. Hücre, canlı veya sıcaklıktan öldürülmüş bir virüsle bir araya gelince “interferon” adı verilen bir madde salgılar. İnterferon bazı hastalıklar için hücrelerde bağışıklık meydana getirdiği bilinmektedir. Örneğin kızamık, kabakulak ve kızıl gibi çeşitli hastalıkları geçirenler, kolay kolay bu hastalığa bir daha yakalanmazlar. Vücudun ve virüslerin bu özelliğine göre bazı virüs hastalıklarına karşı aşılar geliştirilmiştir. Kuduz, çiçek ve sarıhumma aşıları belli başlı virütik aşılardır.

Virüs canlılığını sürdürmek için bulunduğu canlıya “konak canlı” adı verilir. Virüs konak canlıya yerleştiğinde konak canlının DNA’sı virüsün için çalışmaya başlar. Yani kısaca virüs girdiği canlının yönetimini kontrolü altına alır. Artık konak canlı kendi eşlenmesi yerine virüsün yönetici maddesini eşler. Ribozomları aracılığı ile virüsün proteinlerini sentezler. Konak canlıda sayısı hızla artar. Ardından konak canlının hücre zarı parçalanarak virüsler açığa çıkar ve kendilerine yeni konak canlı ararlar. Eğer canlı bir hücre yoksa kristaller meydana getirir. Devamlı üreyebilen virüslere “litik virüs” adı verilir.

Bazı durumlarda virüs girdiği konak canlıya herhangi bir zarar vermeyebilir. Virüsün yönetici maddesi konak canlının yönetici maddesine yapışırsa konak canlı virüsün yönetimine girmez. Konak canlının yönetici maddesinin bir parçası hâline gelebilir. Virüs çoğalamadığı içinde konak canlıya zarar veremez. Böyle virüslere “lizogenik virüs” denir.

Virüslerin nükleik asitlerinde mutasyonlar meydana gelebilir. Biyolojik açıdan en iyi incelenen virüsler bakteriyofaj’lardır. Bunlara kısaca bakteri yiyen virüsler de denir. Bir de kuyrukları vardır. Kuyruk bakteriye değdiğinde bakterinin o bölgesini eritir. Yönetici molekülü böylece bakteriye geçer. Lizogenik virüs ise bakteri kromozomuna yapışır, orada profajı oluşturur. (Girdiği bakterinin kromozomuna yapışarak üremeden kalabilen lizogenik virüs kromozomuna profaj denir.)

Virüs Yapısı | Bir DNA Virüsü

Fransız Biyolog François Jacob, virüsler hakkında “bir kültür ortamına konduklarında virüslerin herhangi bir metabolik faaliyeti yoktur. Yani enerjiyi ne üretebilirler ne de kullanabilirler, ne büyür ne çoğalabilirler, canlıların bu ortak özelliklerinden hiçbiri virüslerde yoktur ” demiştir.

Bir virüsün çoğalabilmesi için bulaştığı canlı bir hücrenin enzimlerine ihtiyaç duyarlar. Ancak bu şekilde çoğalma eğilimi gösterirler.

Virüsler, genetik yapılarında yer alan nükleik asit türüne göre DNA virüsleri ve RNA virüsleri olmak üzere iki kısma ayrılmaktadır.

DNA Virüsleri: Hücre yapılarında yönetici molekülü DNA bulunan virüslere DNA virüsleri denir.. Hayvanlarda yaşayan virüslerin çoğu genellikle DNA virüsüdür. Ayrıca bakterilerde yaşayıp çoğalan virüsler yani bakteriyofajlar DNA virüsüdür.

RNA Virüsleri: Hücre yapılarında yönetici molekülü RNA bulunan virüslere RNA virüsleri denir. RNA virüsleri genel olarak çift iplikli RNA virüsleri, pozitif polariteli tek iplikli RNA virüsleri, negatif polariteli tek iplikli RNA virüsleri, ters transkripsiyon yapan RNA virüsleri olarak sınıflandırılır.

The post Virüs Nedir? Yapısı ve Özellikleri Nelerdir? appeared first on TechWorm.