Bilindiği gibi meyve ve sebzeler yararlı birçok bileşik içerir. Fakat en yararlı bileşiklerin yemediğimiz kısımlarda olduğunu söylesek. Evet doğru duydunuz. Makalemizin konusuna ilişkin örnek vermek gerekirse portakal, mandalina, limon, greyfurt gibi meyvelerin kabuğunda hesperidin denilen bir bioflavonoid bulunur ve bu güçlü bir antioksidan özelliğe sahiptir. Karpuz kabuğunda bulunan L-citrulline gibi kan akışını hızlandırır. C vitamini ile benzerlik gösteren C vitamininin emilimini artıran hesperidin sarı renkte bulunur ve suda çözünür.

Hesperidin (P Vitamini) Faydaları

• Antioksidan özelliğe sahip olan hesperidin, süperoksit radikalleri temizler
• Kardiyovasküler hastalık riskini azaltır.
• Kalbi oksidatif strese karşı koruyan hesperidin yüksek tansiyon tedavisi için de faydalıdır.
• Kan damarlarının genişlemesini destekleyerek kan akışını artırır.
• Bilindiği gibi yaşlandıkça vücuttaki kolajen miktarı azalmaktadır. İşte hesperidin kolajeni koruyarak yaşlanmayı geciktirir.
• Hemoroidlerin tedavisinde yardımcı olduğu
• Alerjiler, saman nezlesi, sıcak basmaları, menopoz değişiklikleri ile ilişkili semptomlar, adet öncesi sendromu gibi bir dizi sağlık sorunu için faydalı olduğu
• Kemik hücresi oluşumunu artırır.
• Oksidatif hasarın artmasına neden olan stresi antioksidan özelliğe sahip olan hesperidin sayesinde azaltabiliriz.

Peki Bu P Vitaminini Hangi Besinlerden Alabiliriz?

Portakal, mandalina, greyfurt gibi turunçgillerin kabuklarındaki beyaz etsi dokuda, soğan, ıspanak, lahana, yumurta, marul, kuşburnu, yer fıstığı, kivide bulunur.

Görüldüğü gibi basit takviyelerle birçok faydası olan bu flavonid miktarı artırılabilir.

Şunu da söyleyerek yazımızı sonlandıralım, virüsle savaştığımız bu günlerde sosyal izolasyonun dışında beslenmenin ön safhada olduğu bilinen bir gerçektir. Antiviral özelliğe sahip olan bu flavonidi içeren besinleri tüketerek korunmamıza bir nebze de olsun katkıda bulunabiliriz.

Sağlıklı günler.

The post Hesperidin (P Vitamini) Nedir? Faydaları Nelerdir? appeared first on TechWorm.

Saklananların ve su depo edenlerin aksine bu bitki türü, hemen hemen tamamen susuzlukta yaşayabilirler. Bitkideki su potansiyeli, kuraklıkta normal haldekinin %3’üne kadar düşebilir. Bu durumda bitkide herhangi bir metabolik aktivite gözlenmez. Dıştan bakan birine göre ölü görünen bu bitkiler, çöl yağmurlarının gelmesi ile birlikte yeniden dirilişi hatırlatırcasına, programlandıkları gibi aniden canlanır ve normal hayati fonksiyonlarına devam ederler.

The post Yeniden Diriliş Bitkisi: Erika’nın Gülü (Selaginella Lepidophylla) appeared first on TechWorm.

Dünyada nüfusun artmasına bağlı olarak hem gıda hem de susuzluk problemi kaçınılmaz görünüyor. Bu konuyla ilgili çok sayıda araştırma mevcut. Biyomühendisler kurak bir ortamda bitki yetiştirmenin mümkün olup olmadığını tartışıyorlar ve bu konuda araştırmalar yapıyorlar. Kulağa çılgın bir fikir olarak gelse de çölün ortasında tamamen kuru bir şekilde duran hatta ölü olarak nitelendirebileceğiniz bitkiler, su ile buluştuklarında 12 ila 48 saat içerisinde dirilecek, yeşerecek ve büyümeye başlayacaklar. İşte bu olayın adı Biyomühendislik 😊

Şuan da yaklaşık olarak 7 milyar civarında olan dünya nüfusunun 2050 yılına kadar 9 ila 10 milyar arasında olacağı tahmin edilmektedir. Bu büyümenin çoğu Afrika’da olacaktır. Dünyadaki gıda ve tarım kuruluşları oluşacak bu talebi karşılamak için mevcut tarımsal faaliyetlerin yüzde 70 oranında artışını önermektedirler. Öngörülen kıtlıkla baş etmek için mutlaka tahıl yetiştirmek zorundayız ve bu %70 lik artışı öyle bir verimli yapmalıyız ki herhangi bir iklim değişikliğinde veya başka türlü bir felakette bu oran %69.9 a bile düşmemeli.

Yıldan yıla bile toprak veriminin değişmesi, o seneki yağmurların seyrek olması gibi parametreler tahıl üretimini doğrudan etkilerken 2050 yılında kuraklıkla beraber Afrika’nın çoğu bölgesinde, aslında dünyanın birçok bölgesinde durumun kötü olacağı öngörülüyor. Gıda üretimi için birtakım akıllıca yollar düşünmek zorunda olacağız. Bunlar arasında tercihen bazı kuraklığa dayanıklı tahıllar var.

Kuraklığa dayanıklı tahıllar elde etmek dünyanın en kolay işi değil. Bunun nedeni ise sudur. Su gezegenimizde yaşam için vazgeçilmezdir. Mikroptan, size ve bana kadar, yaşayan, aktif olarak metabolize olan tüm organizmalar baskın olarak sudan oluşmaktadırlar. Tüm hayat reaksiyonları suda olur. Suyun küçük bir miktar kaybı ölümle sonuçlanabilir. İnsan vücudunun yüzde 65’i sudan oluşmaktadır ki bunun yüzde 1’ini kaybettiğimizde ise ölürüz. Biz insanlar bu durumdan kaçınmak için adaptasyonlara gireriz. Bitkiler ise bu durumdan kaçamaz. Evinizde büyüttüğünüz çiçeğinize su vermezseniz bu duruma uyum sağlamak yerine hemen sararıp solacaktır .

Susuzluğa dayanıklı olan bitki türleri elbette vardır. Örneğin sulukent. Bunlar küçük olmalarının yanı sıra suyu oldukça iyi tutarlar ve oldukça yavaş büyürler. Çok derinlere köklerini gönderip yer altındaki su tedariklerini bulurlar ve durmadan içlerinden dolaştırıp kendilerini sulu tutarlar.

Diğer bitki ise Küçük Prens’ te de adı sıkça geçen baobabtur. Baş aşağı ağaç adı da verilmektedir, nedeni ise köklerin sürgünlere oranı öylesine fazladır ki ağaç sanki baş aşağı dikilmiş gibi görünür. Elbette kökler o bitkinin sulu kalması için gereklidir.

Aslında gelecekte muhtemel gördüğümüz felaket senaryolarında bizim işimize ne sulkent yarayacak ne de baobablar. Bizim için önemli olan buğday, pirinç ve mısır gibi tahıllar. Bunlar bitkisel besin kaynağımızın yüzde 95’ini oluşturur. Bunlardan çok fazla tohum elde edebiliriz. Tohumlar enerji yönünden zengindir, yani besin kalorisi çoktur, kıtlık zamanları için bolluk zamanında depolayabilirsiniz, ama bir dezavantajı var. Bir yıllıkların bitkisel dokuları, kökleri ve yaprakları kalıtımsal direnç, kaçınma ve tolerans özellikleri açısından çok fazla şeye sahip değildir. Bu bitkilerin üretimi için bazen bütün şartlar mükemmel olsa da yağmursuzluk sonucu bütün çabalar boşa gider ve bitkiler ölür. Hem bu tarz durumlara hem de yağmurun yağmadığı Afrika gibi kurak ülkelerde bitkilerin büyümesi ve verim alınması için biyomühendisler dirilen bitkileri inceleyerek çözüm buldular.

Dirilen Bitki Nedir?

Bu bitkiler yüzde 95’e kadar hücresel sularını kaybedebilirler, kuru, ölüye benzer durumda aylar veya yıllar boyunca kalabilirler, onlara su verdiğinizde, yeşerirler ve tekrar büyümeye başlarlar. Tohumlar gibi bunlar da kurumaya toleranslıdır. Bunu yapabilecek sadece 135 çiçek açan bitki türü vardır. Bu bitkiler her yönüyle araştırıldı. Fizyolojisinden tutun da genlerine kadar. Bu noktada aklımıza gelen ilk çözüm genetikle oynayarak normal bitkilere tahıllara bu dirilen bitkilerin genlerini ekleyerek kolay bir şekilde üretim yapmak olur. Fakat bir kısım insan genetiği değiştirilmiş gıdalara oldukça karşı. Bugün yediğimiz tüm mahsuller, buğday, pirinç ve mısır atalarına göre genetik olarak hayli değiştirilmişlerdir, ama onları genetik olarak değiştirilmiş saymayız. Çünkü geleneksel üretimle üretilmektedirler.

Sonuç

Bence ileride karşılaşacağımız susuzluk, kıtlık gibi insanoğlunun kıyameti diyebileceğimiz durumlarda dirilen bitkiler altın kadar kıymetli olacak.Bu tür bitkilerin üretilmesi neredeyse kaçınılmaz. Genetik mühendisliği yoluyla elde edilen bu bitkiler ileride bir gün karaborsada bile satılabilir.

The post Dirilen Bitkiler appeared first on TechWorm.

Biyosistemler arasında en çok dikkat çeken bitki olan “Su Sümbülü” ılıman ve subtropikal iklimlerde, tatlı suların yüzeyinde yaşar.  Hızla çoğalıp yayılır ve göllerin, kanalların üstünü kaplar böylece  güneş ışınlarının derinlere ulaşmasını önler, sudaki nitratı emer. Sonuç olarak ekosistemi karmakarışık bir duruma getirir. Bu bitkinin yarattığı zararlarla baş etmek için çeşitli yollara başvurulmuştur. Üzerine böcekler salınmış, mantarlar saçılmış ve  hatta kimyasal sıvılar dökülerek yok edilmeye çalışılmıştır. Tabi ki bunların çevreye ayrıca zararları olmuştur. Ama bu çabalar pek önemli sonuçlar vermemiştir. Yapılan çalışmalar sonucunda bunların doğru olmadığı bulunmuştur, bugüne kadar faydasız ya da zararlı olarak nitelendirilen bu canlı biyolojik sistemlerin organik maddeleri büyük bir hızla absorblayıp, nitrat, fosfat ve ağır metalleri uzaklaştırabilme yeteneklerinin olduğu anlaşılmıştır.

Çevre dostu olan Jose Carlos Vargas çalışmaları sonucunda su sümbülünün, çok verimli bir filtre gibi çalıştığını, çünkü havadaki karbondioksiti hızla emdiğini,  fotosentez olayına destek olduğunu  ve en önemlisi de sudaki kirli maddeleri yok ettiğini gözlemlemiştir.

Doğal arıtma sistemi olan bu bitki arıtma işlevini evsel giderdeki maddeleri alarak yapıyor. Atık suyun içerisindeki azot, fosfor ve potasyum gibi maddeleri bitki kökleri ve çakıllar arasındaki mikroorganizmalar ile parçalıyor kalan su ise koku ve atıktan arındırılmış halde tarımsal sulamaya hazır hale geliyor.

Bu bitkinin yanı sıra, sulak-bataklık arazide yetişen, halk arasında hasır sazı diye bilinen Typha bitkisi ve göletlerin yüzeyinde olan su mercimeği de benzer özelliklere sahiptir

Sonuç olarak çevre kirliliği ile mücadelede ve toplumun hayat kalitesini iyileştirmek için pahalı teknikler ve yöntemler kullanmak yerine doğadaki mevcut biyolojik sistemlerin kullanılması daha avantajlı olacaktır.

The post Biyosistem Harikası “Su Sümbülü” Nedir? Özellikleri Nelerdir? appeared first on TechWorm.

16. yy başlarında Portekizliler Brezilya’yı istila ettiklerinde kaju ağacını da keşfettiler. Portekizli denizciler kaju tohumlarını Brezilya’dan batı Afrika kıyılarına taşıyarak bu topraklara ilk yerleşen Portekizlilerin orada yetiştirmelerini sağlamışlardır. Kaju ağacının yayılımı için yağışlı ve nemli ekvator iklimi çok elverişlidir. İklimi dolayısıyla kaju ağacı batı Afrika kıyılarına kolayca adapte olup hızla yayılmaya başlamıştır. Afrika’nın batı kıyısında Gabon, Angola ve Namibya gibi ülkelerden de doğu Afrika’daki ülkelere, Mozambik, Kenya ve Tanzanya’ya da yayılmıştır.

Kaju ağacı Brezilya ve Afrika dışında Hindistan’da da yetiştirilmektedir. Günümüzde dünyanın en büyük kaju üreticisi ve ihracatçısı Hindistan’da Kerala Kaju Birliğidir. Brezilya ise kaju üretimi ve ihracatında dünya ikincisi, Afrika ise bu sıralamada üçüncü sırada yer alır. Hindistan’ın hasat zamanı Mayıs, Brezilya’da ise Ekim ayıdır. Kaju meyvesi çabuk çürüdüğünden ekonomik değere sahip değildir. Kaju fıstığının diğer fıstık çesitlerinden daha pahalı olma nedenlerinden biri her iklimde yetiştirilememesi ve her kaju elmasından ancak bir adet kaju fıstığı üretilebilmesidir. Toplanan kaju elmalarından çekirdekleri ayrılarak üzerlerindeki kabuk çıkartılıp kavrularak yenilir.

Dünyanın en büyük kaju ağacı Brezilya’da Parnamirim şehrinde bulunur.

Yetiştirilme şartlarının zorluğu ve zahmeti nedeni ile maliyeti yüksek olan kaju fıstığı, bu ve benzer nedenlerle de fiyat olarak yüksektir. Ancak oldukça sık tüketilmesi, fiyatına pek aldırış edilmeden piyasada aranıyor olması gibi faktörler, bu fıstığın lezzeti ve bilinirliği konusunda bizlere ışık tutmaktadır.

Sindirim sistemi organı safra için de oldukça faydalı olduğu düşünülen kajunun faydaları şöyle:

Kalp Sağlığını Korur : Kaju fıstığı, diğer fındıklara oranla düşük yağ içerir ve bu özelliğinden dolayı kalp sağlığı için oldukça faydalıdır. Kolesterole etki etmez ve antioksidan özelliğinden dolayı kalp sağlığını destekler.

Yüksek Tansiyon: Kaju fıstığının bol miktarda magnezyum içermesi kan basıncı sağlığı açısından önemlidir. Yüksek tansiyonun düşmesini sağlayarak kalbi korur.

Saç Sağlığına Faydalıdır: Kajunun içerdiği bakır saç sağlığı açısından önemlidir. Bakır eksikliği saçların dökülmesi başta olmak üzere birçok sağlık sorununa neden olur. Saç dökülmesini engellemesi yanında, kaju, saçların siyahlaşmasına yardımcı olur.

Sağlıklı Kemikler: Kajunun magnezyum ve kalsiyum gibi mineraller içermesi kemik sağlığı açısından önemlidir. Özellikle çocukların tüketmesi sağlıklı kemik yapısın oluşmasına yardımcı olurken, yaşlılık döneminde kemikle ilgili sorunların ortaya çıkmasına engel olabilir.

Sinir Sağlığı: Kaju fıstığının içerdiği magnezyum damarları ve kasları rahatlatır. Böylece kalsiyumun sinir hücrelerine girmesini ekleyerek kemiklerde tutulmasını sağlar. Magnezyum miktarı az olduğunda damarların kalsiyumla dolmasına neden olabilir. Aynı zamanda bu durum yüksek tansiyona ve baş ağrısına neden olur.

Safra Taşları: Düzenli olarak kaju tüketimi safra taşı oluşumunu yüzde 25 oranında azaltmaktadır.

Kilo Vermeyi Kolaylaştırır: Kaju fıstığı yağlı gıdalar arasında kabul edilmiş olsa da diğer türleri ile kıyaslandığında daha az yağ içermektedir ve kilo aldırmaz.

Antioksidan Özelliği: Kaju fıstığı bakır, magnezyum, selenyum başta olmak üzere kaliteli mineraller içerir. Bundan dolayı kajunun antioksidan özelliği vardır, bu özellik genel sağlık için faydalıdır. Kaju fıstığı sindirim sistemi için faydalı olan asitler içerir, asit seviyesini sağlıklı düzeyde tutar.

Kaju Fıstığı Ve Yağı Hangi Durumlarda Zararlıdır?

• Hamilelik döneminde doktora danışarak ölçülü miktarlarda tüketilmesi tavsiye edilir.
• Kan şekerini etkileyen kajuyu ameliyat olacaksanız 2 hafta önce kesmek gerekir.
• Diyabet hastalarının fazla tüketmesi tavsiye edilmez.
• Alerjisi bulunan kişiler kajuyu tüketmemelidir.

Genel anlamda kaju tüketiminin bir risk taşımadığını söylemek mümkün. Yalnızca tansiyon ve şeker hastalarının tüketimine dikkat etmeleri gerekir. Çocukların düzenli olarak tüketmelerinde kemik sağlığı açısından bir çok faydası vardır.

Kaynak:

• http://www.haber7.com/saglikli-yasam/haber/1312423-kaju-fistiginin-bu-faydasini-biliyor-musunuz
• https://www.faydalari.com/kajunun-faydalari/
• https://tr.wikipedia.org/wiki/Kaju

The post Kaju Nedir? Nasıl Bir Bitkidir? Kajunun Faydaları Nelerdir? appeared first on TechWorm.

Bu bitkiler böcek yakalayabilmek için özel ve farklı tipte yapılar kazanmıştır. Bunlar:

Drosera tipi: Drosera, etçil bitkilerde bulunan, en büyük cinslerden biri olup, 194 türden oluşur. Yaprak yüzeylerini kaplayan saplı mukoza bezleri kullanan aile Droseraceae tuzağa düşürerek, yakalar. Böcekler bitkilerdeki toprağın yoksul mineral besin takviyesi için kullanılır. Büyük boyut ve şeklinde değişiklik gösteren çeşitli türleri, Antarktika kıtasında hariç her kıtada bulunmaktadır. Drosera adı Yunanca drosos ve Latince ros solis kelimelerinin türemesiyle ortaya çıkmıştır. Uzun bir sap ucunda bulunan ve yaprağın ayasına karşılık olan kısımda, bol miktarda yapışkan başçık biçiminde bezler vardır. Yapışkan kısma konan böcek orada yapışıp kalır. Çırpındıkça sarsıntı ile yaprak kapanmaya başlar. Böcek üzerine gelen enzimler, böceğin sindirilmesini sağlar.

Dionea tipi: Sinekkapan bitkisi veya Venüs Sinek Kapanı veya Böcekkapan bitkisi (İngilizce: Venus flytrap), Dionaea muscipula familyasından, ABD’nin güneydoğusundaki sulak alanlarda yetişen, böcek ve örümcekgiller ile beslenen bir bitki. Çok yıllık bir bitki olan sinekkapan, etçil bir bitkidir. Dikenli yapraklarını kapatarak, yaprağın üzerinde bulunan avını sıkıştırır. Özel sindirici sıvı salgılayarak avını öldürür ve beş ila yirmi gün arasında sindirir. Araştırmalar sonucunda böcekkapan bitkisinde elektrik içeren bir mekanizmanın olduğu iddia edilmiştir. Bitki yapraklarının iki ucunda yer alan üçgen şeklindeki üçer tüyün, fiziksel uyarımları elektriksel uyarılara dönüştürebilme özelliği olduğu ve avın yaprak üzerindeki hareketi ile bitkinin elektrik mekanizmasını kullanarak avını yakalayabildigi saptanmıştır. Sinek Kapan bitkisi peat moss adı verilen baltık torfunda yaşar. Bu torf minerallerden arınmıştır. Bitki kökü ile alamadığı besini alabilmek için evrimleşmiş ve kapan ile avlarını yakalamaya adapte olmuştur. Bitki gereken tüm ihtiyaçlarını kapanları sayesinde almaktadır.

Nepenthes tipi: Uzak doğuda özellikle Filipinlerde yayılmış tek cins ve 120 kadar tür ihtiva eder. Suibriği (Nepenthes), Türkiye’de seralarda yetiştirilmektedir. Yaprak ayası ibrik biçimini almıştır. İbriğin uç kısmında da kapak bulunur. Böcek, bir rastlantı sonucu ibriğe girerse ibriğin ucundaki kapak kapanır. İbriğin içindeki enzimler tarafından sindirilen böcekten azot sağlanmış olur.

Baloncuk tipi: Bu tip, azotça fakir sularda yaşayan bitkilerde görülür. Bu bitkinin saplı yaprakları parçalıdır. Yaprak parçalarından bazıları, balon biçimindedir. Suda yaşayan bazı hayvanlar, suyun hareketi ile baloncuktan içeri girer.

The post Böcek Yiyen Bitkiler Nelerdir? (Et Yiyen Bitkiler) appeared first on TechWorm.

Dünya’da ayçiçeği üretimi son yıllarda 23 milyon ton civarında olup Türkiye üretime ilk 10 ülke arasında yer almaktadır. Dünya ayçiçeği üretimi son yıllarda 23 milyon ton civarında olup, Türkiye üretimde ve ekim alanlarında ilk on ülke arasında yer almaktadır. Ülkemizde yağlık ayçiçeği üretimi, genelde Trakya ve Marmara Bölgesinde yoğunlaşmışken, çerezlik üretimi ise, çoğunlukla iç ve Doğu Anadolu Bölgesinde, az miktarda diğer bölgelerde de ekimi yapılmaktadır. Ülkemiz yağlık ayçiçeği ekim alanları son yıllarda iklim koşullarına ve uygulanan fiyat politikalarına bağlı olarak çerezlikte 0,9-1 milyon dekar ekim alanı, üretimi de 140-170 bin ton, iken; yağlıkta ekim alanı 5-5,5 milyon dekar ekim alanı, üretimi ise artış göstererek yaklaşık 1,5 milyon ton üretim gerçekleşmiştir. Yağlık ayçiçeği üretiminde yıllar içerisinde uygun verimli çeşitlerin ekimi ile birim alandan alınan verimde de artış gerçekleşmiştir. Ayçiçeği ekim alanları, mekanizasyona en uygun bitki olması ve fazla işgücü gerektirmemesi nedeniyle, değişik yörelerde yıldan yıla artmaktadır.

Günümüzde dünya bitkisel ham yağ üretiminin yaklaşık %13’lük bölümü ayçiçeğinden karşılanmaktadır. Ülkemizde ise bitkisel ham yağ üretiminin %46’sı ayçiçeğinden karşılanmaktadır. Ülkemizde yıllık ortalama 220-380 bin ton ayçiçeği yağı üretilmektedir.

Ayçiçeğinin Bitkisel Özellikleri

Kök: Ayçiçeği saçak köklü bir bitkidir. Saçak kökler, toprak içerisinde 10-15 cm derindeki ana kök üzerinden çıkarlar ve 60-150 cm yanlara doğru gelişirler. Ayçiçeğinde saçak köklerin gelişmesi genellikle toprağın üst kısmındaki 30-60 cm’lik derinlikte yoğunlaşmaktadır. Ayçiçeğinde genelde kuvvetli bir kök sistemi mevcut değildir. Ancak, son yıllarda yapılan ıslah çalışmaları ile kuvvetli kök sistemine sahip kısa boylu çeşitler ıslah edilmiştir (yatmaya karşı dayanıklı).

Sap: Ayçiçeğinde saplar dik olarak büyür. Uzunluğu 50-500 cm, sap kalınlığı ise 1-10 cm arasında değişmektedir. Ayçiçeğinde sap uzunluğu; boğum sayısı ve boğum araları mesafesine göre değişmektedir. Bitkideki boğum sayısı arttıkça, sap incelmekte ve uzunluk artmaktadır. Kısa boylu çeşitlerde boğum sayısı azalmakta ve sap kalınlaşmaktadır. Ayçiçeğinde sap ve yaprakların üzerleri tüylerle kaplıdır. Sap odunsu ve iç kısmı süngerimsi öz maddesi ile doludur. Sapta meydana gelebilecek dallanma tohum verimini olumsuz yönde etkilemektedir. Ayçiçeğinde dallanma farklı şekillerde olmaktadır. Ayçiçeği tarımının başladığı ilk yıllarda, üretimde kullanılan çeşitler dallanmakta ve boyları uzun olmaktaydı. Makinalı hasadın başlamasıyla birlikte, dallanmayan kısa boylu çeşitler ıslah edilmiştir. Bugün üretimi yapılan ayçiçeği çeşitlerinde tek tabla oluşmaktadır.

Yaprak: Ayçiçeği tohumu çimlendiğinde, toprak yüzünde iki adet kotiledon yaprak oluşur. Daha sonra bunların arasında ilk bir çift gerçek yapraklar çıkar. Ayçiçeğinde yaprak şekli tersine piramit şeklinde olup, geniş yaprak ayasına sahiptirler. Yaprak ayasının kenarları genellikle düzdür. Yapraklar uzun bir yaprak ayası ile ana gövdeye bağlanırlar. Bitkide oluşan yaprak sayısı çeşit özelliğine bağlı olarak 8-70 arasında değişmektedir. Yaprakların üzeri tüylerle kaplıdır ve yaprak rengi yeşildir.

Çiçek: Ayçiçeğinde ana sap ve yan dallar bir çiçek tablası ile son bulur. Çiçekler, tabla üzerinde yer almaktadır. Yeni oluşan çiçek tablası brakte yapraklarla kaplı olup, tablanın büyümesi ile birlikte brakte yapraklar açılır içerisinden tabla ortaya çıkar. Tablanın dış kısmında 3-4 sıra halinde değişime uğramış muhafaza yapraklar (brakte yapraklar) bulunur. Çiçek tablasının iç kısmında iki sıra halinde sayılan 50-70 arasında değişen yalancı çiçekler bulunur. Bunların görevi böcekleri cezbetmektir. Ayçiçeği tablası yuvarlaktır. Çeşit özelliğine bağlı olarak 6-75 cm çapında değişmektedir. Tabla yüzeyi dış bükey (konkav), iç bükey (konveks) veya düz olabilmektedir. Ayçiçeğinde gerçek çiçekler tabla üzerinde bulunur. Tabla büyüklüğüne bağlı olarak 700-3000 adet çiçek oluşmaktadır. Tabla üzerinde çiçekler dış kısımdan içeriye doğru açarlar. Günlük 1-4 sıra çiçek açar ve bu şekilde çiçeklenme 5-10 gün devam eder. Tabla çapına bağlı olarak bu süre uzamaktadır. Ayrıca, havanın bulutlu ve serin olması halinde, yine, çiçeklenme uzamaktadır. Bu nedenle de, tabla üzerindeki tohumların olgunlaşması farklı zamanlarda olur. Ayçiçeğinin kültür çeşitlerinde ışığa yönelme (Helio= güneş, -tropizm= yönelme) vardır. Çiçek açtığında, sabahleyin tabla yüzeyi doğuya bakar, güneş yönünde hareket ederek akşamüzeri tamamen batıya döner. Bulutlu havalarda bu hareket olmaz.

Tohum: Döllenmeden sonra yumurtalık gelişerek içerisinde tohum bulunan meyveyi oluşturur. Meyve kabuğu sert yapılı olup, rengi beyaz, siyah gri veya alaca renkte olabilmektedir. Tablanın dış kısmında oluşan meyveler iri, içeriye doğru küçülmektedir. Çoğunlukla tablanın orta kısmında steril bir alan bulunur ve bu kısımda tohum oluşmaz. Ayçiçeğinde oluşan meyveler 7-25 mm uzunluğunda, 4-13 mm genişliğinde olabilmektedir. Ayçiçeğinde 100 tohum ağırlığı 4-20 gram arasındadır. Yağlık çeşitlerde tohumlar küçük, çerezlik çeşitlerde ise iridir. Meyveler uzun, oval ve yuvarlak olabilmektedir.

Ayçiçeği tohumlarında kabuk oranı çeşit özelliğine bağlı olarak %17-32 arasında değişmektedir. Kabuklu ayçiçeği tohumunda %36-55 arasında değişen oranlarda yağ bulunmaktadır. Ayçiçeği tohumlarında %17-18 oranında protein bulunmaktadır. Yağ alındıktan sonra geriye kalan küspedeki protein oranı, %32-47’ye yükselmektedir. Bu nedenle ayçiçeği küspesi değerli bir yem katkı maddesidir.

Ayçiçeği bitkisini önemli kılan başlıca unsurlar şunlardır:

1- Ayçiçeği yağı, sıvı olarak yemeklerde yaygın olarak kullanılmaktadır.

2- Diğer bitkisel yağlarla karıştırılarak yemeklik ve sofralık margarin olarak da tüketilmektedir.

3- Yağlı boya, plastik, sabun ve kozmetik ürünler yapımında ham madde olarak kullanılmaktadır.

4- Yanmış ayçiçeği sapından elde edilen külde yüksek oranda (%36–40) potasyum bulunmaktadır. Bu küller tarlaya serpilmek suretiyle gübre olarak değerlendirilmektedir.

5- Ülkemizde çerezlik olarak kullanılmaktadır.

6- Ayçiçeğinin sap ve tablaları kağıt yapımında kullanılmaktadır.

7- Ayçiçeği bitkisi, soya ve mısır gibi bitkilerle karışık olarak ekilerek yeşil yem ve silaj yapılarak hayvan beslenmesinde kullanılmaktadır.

8- Yağı çıkarıldıktan sonra geriye kalan ayçiçeği küspesinde yüksek oranda (kabuklu %32,3 kabuksuz %46,8) protein bulunmaktadır. Bu nedenle, karma yem üretiminde oldukça yaygın olarak kullanılmaktadır.

9- Soya küspesinden sonra enerji değeri en yüksek (2260 kcal/kg) yağlı tohum küspesidir.

10- Dünyadaki yağlı tohum küspesi üretiminin yaklaşık %6,8’i ayçiçeği bitkisinden karşılanmaktadır.

11- Ayçiçeği bir çapa bitkisidir.

12- Kendisinden sonra ekilen bitkilere temiz ve havalanmış bir toprak bırakmaktadır. Bu nedenle iyi bir ekim nöbeti bitkisidir.

13- Hasat sonrası arta kalan sapları ile tohum kabukları yakacak olarak değerlendirilmektedir.

The post Ayçiçeği Bitkisi Nedir? Özellikleri Nelerdir? appeared first on TechWorm.

Bitkisel hormonlar bitkinin kök ve gövde uçlarında, meyvelerde ve genç yapraklarında, tohumlarda yer alan hücreler tarafından sentezlenir. Çok sayıda bitkisel hormonlar vardır bunlar kendi içinde bitki gelişimini teşvik edenler ve engelleyenler olmak üzere iki gruba ayrılır;

• Bitki gelişimini teşvik eden hormonlar; oksin, giberellin, sitokinin
• Bitki gelişimini engelleyen hormonlar;  absisik asit, etilen

1) Oksinler:

• Bitkilerde ilk keşfedilen bitki hormonu olduğu bilinmektedir.
• Diğer hormonlar ile birlikte bitkinin büyümesini sağlayan büyüme hormonudur.
• Bazı dokularda hücre bölünmesini uyarır
• Kök oluşumunu ve büyümesini sağlar
• Gövde, yaprak, meyve gelişimini sağlar
• Fototropizmaya neden olur.
• Oksin çok salgılanırsa büyümeyi engeller, az salgılanırsa yapraklarda dökülmeye neden olur

2) Giberellinler:

• Meyve büyümesini sağlar
• Tohum çimlenmesini uyarır
• Bitkinin boyuna uzamasını sağlar
• Çiçeklenmeyi uyarır

3) Sitokininler:

• Sitokininler köklerde üretilirler
• Bitkide büyümeye neden olur
• Yaprakların geç dökülmesini sağlar
• Meyvelerin daha geç bozulmasını sağlar
• Kloroplast olgunlaşmasını sağlar

4) Absisik Asit:

• Hücre bölünmesinin azalmasına neden olur
• Tohumlarda uyku haline neden olur
• Yeşil yaprakların yerini koruyucu pulların almasını sağlar

5) Etilen:

• Gaz halinde bulunan tek hormondur
• Yaprak ve meyve dökümünü sağlar
• Bitkilerde boyuna uzamayı sınırlandırır

Son olarak şunu da söylemek gerekir ki bitkisel hormonların insanlara ve hayvanlara zararları vardır. Üreticiler tarafından ne kadar yüksek dozda bitki hormonu kullanılırsa o kadar büyüme ve verim alacağı inancı bulunmaktadır. Oysaki durum düşünüldüğü gibi değildir, fazla miktarda kullanılan hormonların insan sağlığına verdiği zararların yanında sebze, meyve kalitesini bozduğu, verimin artması yerine azalmasına neden olduğu gerçeği unutulmamalıdır!…

The post Bitkisel Hormonlar Nelerdir? appeared first on TechWorm.